Olvido...

domingo, 30 de enero de 2011




No se me dan bien los comienzos...

El cerebro es el órgano del cuerpo que menos sabemos usar, pero que mas frutos da. Es capaz de acordarse de la materia de un examen, y también tiene la capacidad de hacerlo olvidar al mes, es capaz de ayudarte a salir de situaciones airado con un comentario ingenioso, y también es capaz de hacer quedar de la peor manara posible con un comentario fuera de lugar, es capaz de que dependiendo de la persona, sea capaz de ganar amigos con extrema facilidad, pero también es capaz de hacerte perder todos tus amigos con extrema facilidad y, por supuesto, es capaz de hacerte enamorarte de la persona a la cual piensas, en ese momento que sera la única chica que ames en tu vida, y capaz de hacerla caer en el olvido para pasar a otra cosa...
No hay ningún otro órgano, que sea capaz de hacer tantas cosas tan opuestas, pero, y si te digo que no eres mas que una carcasa?
Si te digo, que no sirves para otra cosa, más que para mantener a algo que llevas dentro?
Pues no estaría mas lejos de la realidad no eres más que eso una carcasa, un recipiente para un organismo infinitamente mas poderoso que tu: El gen ADN.
No somos mas que simples maquinas utilizadas por ese vil ave carroñera que vive a expensas tuyo, a la cual no le importas lo mas mínimo, lo único que le importa es mantenerse dejar descendencia de si mismo, replicarse y mantenerse mas generaciones, algo de el tiene que prevalecer en el tiempo aunque sea una cachito insignificante, el tiene que seguir adelante. Tú no...

Por lo tanto, estamos condenados a caer en el olvido, y de ahí mi preocupación, si estamos condenados a caer en el olvido por que no hacemos algo?
Por que no luchamos por ser recordados?
Por que no luchamos por que se acuerden de nosotros hasta el fin de los tiempos?
Esa es mi pregunta y por ello, yo no quiero caer, yo quiero ser recordado, yo quiero que dentro de muchos cientos de años alguien pregunte por mi, y la gente sepa que no fui otra maquina de supervivencia que usaron los genes para mantener su estirpe.

Por ultimo lanzo unas preguntas al aire. Somos mecanismos usados para la supervivencia del gen, por lo que...
Que es el amor?
Es realmente un mecanismo para mantener al gen?
Por que una persona que crees que es la única que has amado al final acabas olvidándola?
Ese es realmente el quid de la cuestión...




Porque no seré un recipiente mas...

Amigos...

martes, 25 de enero de 2011



Me conoces mejor que nadie, sabes que siempre me cuesta empezar, pero en esta ocasión, todo es mas fácil.

No, en esta ocasión no te voy a aburrir con mis problemas o con mis opiniones, ni siquiera de mi forma de ver la vida. Esta entrada…te pertenece.

Apostaría cualquier cosa a que no tienes ni idea de lo que significas para mi y ni siquiera te habrás percatado de cómo has influido en mi, ayudándome a convertirme en quien soy ahora.

Precisamente por eso creo que era el momento de escribirte esto.
Necesito agradecértelo. Supongo que te preguntaras ¿el que?, es sencillo…todo.

Hemos pasado momentos inolvidables, recuerdo siempre la sensación que surgía dentro de mi de estar en un hogar cuando me encontraba sentado en el sofá de tu casa, mientras me mirabas con esa cara que nunca he visto ensombrecerse por la tristeza.

Esos largos paseos bajo las estrellas hablando de temas que nunca pensé que podría hablar con nadie, o incluso vagando por un pueblo de noche y “desorientados” preguntándole a gente que no conocíamos a donde teníamos que ir, cantando a pleno pulmón por las calles sin importarnos la gente que pasaba, esas quedadas con las que yo ya estaba feliz solo por pasar un rato contigo.

El caso es que siempre que he estado contigo has conseguido cegarme con una alegría, que nunca había visto en nadie, que cuando tenias un problema lo intentabas ocultar para que tus amigos no sufrieran. ¿Pero sabes que te digo?... no lo hagas…porque te lo debo.

Siento profundamente lo que has tenido que aguantar por mi culpa, lo que te he hecho pasar. El echo de que me guarde todos mis problemas para después explotar en una marea de sentimientos descontrolados podría suponer un problema para muchas personas a la hora de entablar una amistad conmigo, pero contigo no fue así. Fuiste paciente conmigo, me animaste cuando lo necesitaba y siempre que estaba destrozado estabas ahí para ayudar a recomponerme de los golpes que me daba la vida.

Y todo sin pedir nada a cambio… únicamente mi amistad. Eres una de las personas mas especiales que existen para mi y si alguna vez has soñado con hacer algo grande, descuida que ya lo has hecho.
Has cambiado por completo la vida de una persona…
Has cambiado mi vida.


[VII] " Tu sonrisa es el sol que alumbra mi camino"

Inexistència...

domingo, 23 de enero de 2011


Estava tranquil•lament sentat amb els meus amics col•laborant vagament en una conversa com les de sempre, de que si haviem de quedar per fer tal cosa el cap de setmana que ve i que si tal persona estava rara últimament.

Com de costum jo feia els comentaris graciosos o els que fregaven lleugerament el mal gust, deixant a part l’incomprensió que sempre ha existit cap al meu humor macabre.
Vaig parar de parlar ràpidament per evitar discussions i em vaig mantenir lluny de la conversa al llarg d’un curtet periode de temps en el que no hi existia necessitat de que parlara, ja que es desviaba dels meus interessos.

Vaig eixir de la conversa al observar que la meua opinió ja no era necesaria. Aní a donar un xicotet passeig al voltant del lloc on es trobavem.
M'acomodí en un banc i vaig esbufejar per expulsar un poc d'aire carregat que sentia al pit, i de sobte...

Deixí d'escoltar durant un instant...
Em vaig tancar en mi mateix per trobar-me...
I de sobte... !!Vaig despertar!!

Vaig mirar amb tristesa al meu voltant intentant recordar nostàlgicament quan va ser l'última vegada que no vaig estar somnàmbul, intentant calcular quant de temps feia que no era realment jo.

Feia tant de temps que no gaudia del dolç tacte de la lògica i de l'amarg regust de la realitat passant suaument per la meua ment. Trobava a faltar aquest aire trist que em recorre per tot el meu ser i fa que els meus pensaments ballen en la foscor.

Per al meu desgrat, semblava ser que mentre jo estava tornant en mi la gent em reclamava preguntant-me perquè estava tan callat. Vaig esquivar els seus comentaris amb un "no passa res, estava mirant una cosa" i em reincorporí en la conversa per escoltar, però aquesta vegada no per participar, més bé per adonar-me que no entenia que feia realment allí parlant amb persones que no m’antenien...

Va anar passant la nit i fluint els successos, el temps seguia el seu curs sense detenir-se i el vent bressolava el meu pèl. Encara que intentava amagar-ho, la meua mirada delatava el meu estat d'ànim. No és que en eixe moment estiguera trist o content, simplement era com si la meua personalitat s’haguera mort.

No varen tardar a preocupar-se i preguntar-me si estava enfadat per alguna cosa, i els vaig contestar amb educación que no em passava res, que podien tranquil•litzar-se, que continuaren amb les seues coses, que jo tornaria en un moment...

Em vaig alçar suaument del banc i vaig estirar les meues cames que em demanaven a crits que les deixara ser lliures durant una nit.

Vaig mirar en quina direcció fluïa el vent i em vaig disposar a caminar amb el mateix sentit que ell. Vaig deixar que el meu cos manara sobre mi i em vaig amagar càlidament en la meua ment on poder parlar amb tranquil•litat.

Els meus peus i les meues cames es varen aliar per escapar de mi mateix i varen prendre el seu propi rumb, buscant els carrers més foscos i més gelats.

Amb un to agradable i una actitud afable vaig començar a discutir amb mi mateix, necessitava tornar a parlar amb algú que tinguera la capacitat d’entendre’m…

La conversa va ser molt fluïda, mai se'ns acabaven els temes dels quals parlar, i sempre teníem alguna discussió en la qual expressar les nostres opinions. Donava gust discutir d'aquesta manera, enèrgica però cordialment, sense faltar-nos al respecte, però dient el que pensàvem.

Em vaig despreocupar de tot i em vaig quedar submergit completament en la conversa, feia temps que necessitava esplaiar-me. A poc a poc vaig deixar d'adonar-me què direccions prenien els meus peus. Així, aprofitant que no ens adonàvem, el menyspreable pas del temps va aprofitar per fer-nos una de les seues bromes macabres...

Quan varem voler adonar-se havien passat hores sense haver-nos donat compte. Instintivament vaig agafar el meu mòbil per trobar-me tres trucades perdudes, borinot de mi no recordava que l’havia deixat en silenci feia poc...

Em vaig disculpar amb la meua ment i li vaig dir que ja parlaríem un altre dia, que ja era massa tard i m'havia d'anar. Va insistir un parell de vegades i es va oferir a acompanyar-me, però finalment li vaig convèncer que no era necessari, que no havia de preocupar-se per mi.

Em vaig allunyar ràpidament mentre em despedia i prometíem que tornaríem a veure'ns, esperavem que la pròxima vegada poguérem parlar més llargament.

Vaig demanar a les meues cames que treballaren un poquet i que em feren tornar prompte. Com era d'esperar al principi es varen queixar però finalment varen accedir a portar-me el més prompte possible.

Vaig buscar amb interes, però no vaig tardar molt en sentir rises que provenien d'en doblegar la cantonada. Les vaig reconèixer al moment…
Vaig saludar a tots i em vaig disculpar amb un sincer somriure. Feia temps que no sabien de mi, creien que m'havia anat a casa.

Els vaig dir que m’havia trobat amb un vell amic al que feia temps que no veia, que havíem estat parlant més del compte i que no varem tenir cura del temps que parlarem. No els mentia, era cert, feia molt de temps que no parlava amb ell.

Com era d'esperar em varen preguntar qui era i jo els vaig contestar que era algú que sempre han tingut al costat però a qui mai s'havien preocupat de conèixer.

Tots em varen mirar desconcertats i després de mofarse lleugerament varen tornar a la seua conversa anterior.

Em vaig incorporar de nou i abans de tornar a la meua letàrgia em vaig dir a mi mateix en veu baixa: "Bona nit…"

[#376] La falç de la lluna en l'estora de la foscor, forada el firmament perque les estreles ploren de dolor...

Principios...

domingo, 9 de enero de 2011



Hmmmm...
Así que estas aquí. Era de esperar que no pudieras resistir la tentación. Después de todo ¿No fue la tentación la que no pudo resistirse a ti?

Bueno, eso es lo de menos, estamos aquí por que nos apetecía charlar en este peculiar diálogo monopolizado en donde solo hablo yo y tu te guardas tus predecibles comentarios. Pero tu debes cuestionar todo cuanto exponga, solo de ahí conseguirás las respuestas....

¿Estamos aquí para resolver dudas, o para que las dudas nos resuelvan a nosotros?
Quien sabe, el tiempo nos lo dirá. El determinará el resultado de este pequeño enfrentamiento en donde luchareis para ver quien es mas egoísta...

Si para poder alcanzar la felicidad tuvieras que aplastar, matar, asesinar y aniquilar a aquellos que interfieren en tu camino ¿Seria una felicidad feliz?
¿Una felicidad merecida? ¿O quizá robada? ¿O mas bien inmerecida?
Tu sabrás, la respuesta no la tengo ni yo ni nadie, solo se que hay que luchar y que el concepto "luchar" desemboca muchas veces en hacer daño a otros.

¿Te dejarías la piel por cumplir los sueños de otras personas? ¿Sacrificarías días y días por alguien para recibir una mera sonrisa?
Y si finalmente es así... ¿Por que?
¿Por quedar bien? ¿Para que te halaguen por tus esfuerzos? ¿Para sentirte realizado?
¿Para demostrar que querer es poder? ¿Para ganar confianza? ¿Por amor? ¿Amistad?

No se cual será tu respuesta, lo más probable es que pienses "Depende de la persona y la situación"
No voy a decir que no, pero...

¿A caso no sientes una extraña felicidad cuando haces feliz a otro?
Y si es así ¿De donde proviene? ¿De la felicidad ajena? ¿Del presente inminente que recibirás? ¿Del "hoy por ti, mañana por mi"? ¿De querer demostrar tu bondad?
¿O a caso solo lo haces por obligación? ¿Por instinto como respuesta al que dirán? ¿Por sentirte mejor contigo mismo? ¿Por saber que tienes una utilidad?

No tengo ni la más remota idea, cada uno tiene su respuesta. Pero es así, el sentimiento de la bondad nos arropa ya sea interesado o desinteresado.
Pero...
Si pretendes demostrar que eres buena persona significa que tu ya sabes que lo eres.
Entonces, si ya eres buena persona ¿Porque demostrarlo...?

La respuesta a esta pregunta es simple. Quienes buscan demostrar que son buenas personas hacen esto por que no están seguros de serlo. Al igual que con la inteligencia muchos buscan el halago de sus proezas, quieren saber si es verdad lo que creen de ellos mismos, quieren estar seguros de lo que son...

Es curioso, por que finalmente aquellos que intentan ser buenos o espabilados en momentos puntuales muestran una clara diferencia de personalidad, como si hubieran cambiado para bien, pero se puede ver perfectamente como aumenta su inseguridad.

Querer mejorar como persona tiene que nacer de un sentimiento sincero, de la humildad y de una nueva concepción de tu entorno. No busques el cambio solo por las apariencias y lo que puedan decir,

[#376] Únicamente conseguirás encontrar a un desconocido frente al espejo...

Escarcha...


"Seas quien seas, pienses lo que pienses y sepas lo que sepas...
¿Eres lo que piensas o piensas lo que eres?
¿Sabes lo que eres o eres lo que sabes?
¿Piensas lo que sabes o sabes lo que piensas?
"

Espero que comprendas mi pequeño vicio a la escritura, mi dulce droga donde puedo expresarme con total libertad y en donde mi única limitación es mi condición humana.

El tiempo que nos separa va menguando con el paso de los abrazos, días de silencio que irán desapareciendo lentamente, nubarrones y tormentas de inseguridad que el viento ira barriendo con soplidos de confianza.

Años de silencio vagando por la calles de la felicidad, viejos barrios olvidados de mi alma en donde las farolas dejaron de irradiar esperanza para solo ofrecer luz, luz que produce sombras, y sombras que producen vació y oscuridad. La ciudad sin nombre en donde la paz y el sosiego reinaban sobre una vida apacible y apagada.

Pero, como era de imaginar, y gracias a ti, los motores del caos vuelven a funcionar. Estos pequeños mecanismos alimentados por la ilusión que crece día tras día, mi sístole y mi diástole reviven de entre los escombros para dar color a esta gran metrópolis de ajetreo constante.

La felicidad y un viejo optimismo olvidado se propagan por mis arterias a velocidades vertiginosas, destruyendo todo mal que tocan para mantenerme silvando alegremente por todo camino largo y oscuro que frecuente.

Soy la persona más afortunada del mundo. Se que en este preciso instante estarás pensando que soy un exagerado, pero la sensación que en estos momentos me arropa y me da calor es el simple pensamiento de estar a tu lado.

Tengo miedo. No se hasta cuando podré sobrevivir bajo la sombra de alguien tan sumamente especial como tu, como alguien tan tristemente prescindible como yo podrá soportar el mero hecho de tu presencia. Mientras hablo para que tu timidez no se sienta incomoda soy yo quien realmente no tiene valor para funcionar, todos mis engranajes se detienen y no consiguen girar con coherencia.

Creo que esto es una broma pesada, un sueño del que tarde o temprano me tendré que despertar. Ahora, mientras todo mi ser sigue estupefacto ante tales acontecimientos, la superficie que me conforma y se comunica con el mundo exterior intenta seguir a tu lado pero sin llegar a articular nada inteligible, proyectando una voz entrecortada que se desmaya lentamente.

La ilusión que siento no es siquiera cuantizable, no se le puede dar un formato comprensible el cual podamos traducir a palabras. Es en este preciso instante en donde me cuestiono mi posición y me pregunto ¿Donde esta la trampa y el cartón?

Pasando ahora por el sentido material, como no, todo hay que decirlo, creo que todavía no me he detenido a contemplar lo que tengo delante.
Te voy a ser sincero: No eres guapa. Ni en broma eres bella, y mucho menos preciosa. La única definición que podría llegar si quiera a rozarte sería esplendida, perfecta en todo cuanto conforma tu aleatoria baremación en donde defectos y cualidades han dado lugar a una persona que merece más de lo que le podría ofrecer en tres vidas de esfuerzo y dedicación.

Puede ser que me este excediendo, pero, no puedo evitar el sentirme alegre. Mi cabeza es martilleada incesablemente con la misma imagen una y otra vez, sin descanso, sin darme cuartel alguno y sin ofrecerme respiro entre ilusión e ilusión.

Quiero pedirte disculpas por adelantado. Lo más probable es que todavía te estés cuestionando si todo cuanto digo será verdad, pero es normal, incluso yo no alcanzo a comprender que hago yo aquí a tu lado contándote todo esto como si de mi psicólogo se tratara, pero bueno, me alegro de poder disfrutar de este pequeño rato hablando contigo sincera e indirectamente...

Me alegro de tenerte cerca, y de todo cuanto tu significas para mi...

[#376] Pesos del pasado que trás ser soltados aligeran mi presente y despejan mi futuro... No es arrepentimiento, es la añoranza de aquello que nunca sucedió...

Seguir...

lunes, 20 de diciembre de 2010

Edward Scissorhands - Theme

Sinceramente, y empezando sin mentiras, siempre he resultado ser de ese tipo de personas que ignoran los sentimientos y las verdaderas promesas que les llegan hasta el corazón.

Por muy penetrante y cálida que me resulte esa sensación en mi pecho siempre termino por arrancarla, dejando una cicatriz invisible que comprende todo cuanto pudiera haber conseguido, una herida forjada por miedo al día en que ese calor tenía que desaparecer del mismo modo en que la vida nos será arrebatada.

Transitando el camino de la ignorancia del corazón. Negarle sin piedad a uno mismo que la ingenuidad y la ilusión son enemigos que van de la mano, uno a la par con el otro, buscando ese momento de luz y color para que el cielo se oscurezca...

La razón por la que sigo es por tener un lugar sobre el que pisar, un combustible o una especie de droga que me quema por dentro y que me obliga a respirar, haciéndome desprender calor y abundantes sonrisas para terminar helado por dentro.

Solo pretendo desear con la voz alzada para que todo siga girando como corresponde, para que todos esos pequeños engranajes sigan con su tic tac eterno, retumbando furtivamente y sin descanso, hacia el interior de este tronco vacio que germinó hace décadas sobre mi alma...

Nunca he conseguido eso a lo que normalmente llaman "tu sueño", esa meta o deseo que todos aguardan ansiosos y por la que luchan aferrándose con toda su esperanza. Continuo mi camino sabiendo que nunca tengo una meta clara y de la cual deba sentirme orgulloso, ninguna lucha en la que realmente me importe el resultado...

En mi tierna infancia todavía quedaba algo de esa ilusión que te hacia avanzar empujoncito a empujoncito, un paso detrás de otro pensando que seguir acabaría por brindarte algo por tus esfuerzos.

Pero con el tiempo uno va perdiendo esa ilusión e ingenuidad genuinas de la infancia para obsequiarnos con esa incertidumbre que nos arropa día tras día, y que crece a cada paso que damos.

Poco a poco uno va soltando deseos y metas que estaba decidido a cumplir, pero, seguimos avanzando y... ¿Con que nos topamos?
Con que esas metas han quedado demasiado atrás, que es demasiado tarde para seguir luchando y hay que aceptar la derrota.

Por desgracia sigo aquí, deseando aferrarme a estrellas lejanas que ellos acarician en sus sueños y que yo solo observo desde la Tierra...

De este modo sigue tu camino. Se desprende en cada promesa una ilusión, un granito de esperanza de cada puñado de arena del castillo de nuestros sueños, nuestro palacio infantil a la orilla del mar...

[#376] Frente al mar azul contemplando el naufragio del velero de la esperanza...

Nimiedad...

jueves, 16 de diciembre de 2010



A todos en algún momento de nuestra vida se nos plantea una extraña situación que parece ínfima o incluso absurda, una especie de momento fugaz en el que no acabas de entender que esta ocurriendo ni que te empuja a pensar o actuar.

No sabes que relevancia tiene ni que significado encierra, no terminas si quiera de entender si es una especie de presagio o algún tipo de predicción de un incierto futuro.

Visiones, pensamientos, melodías, actitudes, viejos recuerdos inoportunos...
Todos ellos nos otorgan esa pizca de incertidumbre que necesitamos para vivir, ese amor por el misterio y el suspense. Esa tentación de imaginar sin realmente saber, poblarse de dulces ilusiones o de amargos temores mientras desconocemos el qué ocurrirá.

A todos nos pasa alguna vez, y una de ellas no terminé por entenderla...

Eran las doce menos cuarto de la noche. Hacia frió, mucho frió, y yo todavía estaba al lado de la vía caminando para irme a casa. Volvía de estar con unos amigos y me había ido antes de que vinieran a recoger a nadie.

De haber querido hubiera tenido la oportunidad de que me llevaran, pero algo me incitó a volver a pie aquella noche, y no acababa de entender muy bien el que.

Hacia poco que había abandonado la calle paralela a la vía. Acababa de internarme en las calles largas y sombrías en donde cada muchos pasos habitaba una triste y solitaria farola, como si con su tenue luz me invitara a hacerle compañía, a transmitirle calor y confianza.
Pero a cada paso que daba más me alejaba de la luz anterior para acabar bajo el cobijo de la siguiente, y así sucesivamente, avanzando en silencio.

Estaba andando con la cabeza baja y las manos en los bolsillos cuando de pronto sentí como algo rodaba por el asfalto después de haberle atestado un pequeño puntapié.
Me agaché a mirar para descubrir que era una triste piedra que no mediría más de dos centímetros de diámetro. Una simple y vulgar piedra cubierta de tierra, un pedazito de roca perdida y extraviada, alejada de todo menester excepto rodar sin rumbo...

Apartando la vista y cambiando de pensamiento me levanté lentamente y me dispuse a caminar. Pero, nada más dar el primer paso, sin yo decidirlo si quiera, mi pierna izquierda terminó por patear la misera piedrecilla haciéndola así rodar varios metros ante mi.

Avancé de nuevo y volví a hacerla rodar por la calle oscura. Una patada detrás de otra, sin descanso, sin entender el porque estoy aquí haciendo algo tan irrelevante.

-Estoy chutando alegremente una inútil piedra mientras todo lo demás requiere de una solución -Pienso en voz alta- ¿Que demonios estoy haciendo...?

Pero esa noche no quise pensar. Solo quise seguir caminando, más y más, mientras a mi lado una triste y vieja piedrecilla rodaba sin descanso.

Al principio no me importaba chutar fuerte y perderla de vista, me era indiferente lo que le ocurriera. Pero según como más caminaba mayor era mi interés hacia mis pasos, más centraba mi atención en hacer rodar la piedra hacia un lado o hacia a otro, terminando por preocuparme de si podía deslizarse por una rendija hacia las alcantarillas.

Sin darme cuenta llegue a una calle oscura. No se veía bien el suelo y la piedrecilla no se encontraba al alcance de mi vista en tal oscuridad. Sin detenerme busqué la piedrecilla con la mirada, pero no hubo resultado, yo seguía andando en dirección hacia mi casa.

Pero fue entonces cuando me di la vuelta y me agaché para buscarla. Estaba agachado buscando una maldita piedra que habría podido sustituir por cualquier otra, estaba quieto en medio de una calle mirando hacia el suelo como un idiota.

Finalmente apareció escondida entre unas hojas secas del borde de la calzada. Un extraño sentimiento de felicidad se apoderó de mi, me sentía dicharachero por el mero hecho de recuperar algo tan tristemente insignificante.

Sin haber escarmentado dejé de nuevo la piedra en el suelo y seguí caminando junto a ella, a través de la oscuridad y el frió de la noche.
Varias veces más volví a perderla de vista, pero finalmente la recuperaba de nuevo.

Pero como todos sabemos, llega un punto en el que de tanto estirar del hilo finalmente acaba por romperse...

Nada más llegar a la calle paralela a mi casa, justo cuando por mi mente se cruzó el pensamiento de recoger la piedrecilla para quedármela como recuerdo, no la encontraba por ningun sitio.

Me agaché, revise la calle palmo a palmo, miré desde todos los ángulos que pude, pero finalmente no la encontre.

Nunca entenderé el porque de toda esta absurda e infima historia, en la que terminas por encariñarte de algo que carece de valor para que posteriormente desaparezca.

Se que es una tonteria sin sentido que le haya dado relevancia como hecho, pero algo me empuja a pensar en cual puede ser su verdadero significado, y sinceramente, todo cuanto este pensamiento para mi abarca, no me presagia nada bueno...

[#376] Inconsciencia consciente del inconsciente subconsciente...

Unidad...

lunes, 13 de diciembre de 2010

Centésima entrada...

Quien sabe, quizá algún día esta entrada llegue a completarse...

Epílogo...

sábado, 6 de noviembre de 2010



Buff, esta entrada va a ser confusa, así que si eres un emo que se mete todas la semana para ver que dicen esta panda de locos, y no tarados lárgate, y si te has metido por que me conoces o cres conocerme para ver mis (perdón por la expresión) pajas mentales apaga el ordenador date un paseo y piénsate que ganas cotilleando y chismorreando sobre mi, ya que no he sido yo el que ha decidido que este blog sea tan "mediatico".

Hoy, hace un año, se suponía que esta entrada, o más bien la que viene, era la 100 y deviamos hacer la entrada de las entradas, una en la que intervinieramos los 5 y me encuentro con esto:

-Uno esta cada vez mas encerrado en si mismo con sus rarezas más que respetables, y desde mi punto de vista no sé con que intención, si con el afán de llamar la atención, si con la intención de alejarse de los demás pero poco a poco deseando golpear al primer payaso que se le cruce.

-Otro, para mi el más racional y del que nunca te esperaras una puñalada (y a dia de hoy sé que nunca lo hará) nuevamente ha triunfado, otra vez, pero a cambio de abandonar a los que, en teoría, siempre van ha estar ahí, en economía esto se llama "coste de oportunidad, y aún que siga respetandole y preparado para que cuando me necesite yo estar allí, me ha decepcionado, odio sentirme así y ojalá no hubiese pasado nada, pero ha pasado y no soy, perdón, somos nadie ni si quiera para comentarlo.

-El más nuevo, bueno no se que decir exactamente, pero en verano tuvo un "subidon" de autoestima y felicidad, y ahora se ha desvanecido, esta contento en todos los aspectos, segun el, y al parecer su vida es bastante buena en todos los sentidos, pero ni su cara ni sus ojos dicen eso.

-El mas joven, bueno, creo que és el único que esta más contento que hace un año, esta noche el yo y el nombrado anteriormente nos hemos subido a un edificio emblematico para nosotros, a cada cual por un motivo, pero no mentiria al decir que hace un año todo nació en lo más alto de este edificio desde el que pase lo que pase, el mundo esta bajo nuestros pies.

Segun esta persona, su vida empezó hace ahora un año y medio, justo en ese edificio, atraves de uina tragedia, y a raiz de ese momento empezó a conocernos a todos y hacerse un nombre, realmente creo que ha sido la unica persona a la que he envidiado, odiado, admirado, y respetado a la vez, me ha aportado mucho, pero con cariño, cabrón esta noche me has amargado.

Y digo esto por que ahí arriba, aún que las estrellas eran las unicas que estaban por encima mío, me he sentido rabioso, he tenido ganas de bajarme al piso de abajo y dejar que mis nudillos ya morados, y creedme cunado digo que no me siento orgulloso de esto, hablaran con el pilar de cemento. Antes, con el frío en la cara, y ahora, a las 5 y 10 de la madrugada y con el aliento que me apesta a café rebobino un año y... QUE?! Si se supone que esta etapa es la más feliz de mi vida? Que todo lo bueno debe pasar ahora? Y un HUEVO!! Llevo un año pensando que las cosas irán mejor, pero cada vez cuestiono a mis amistades de una forma distinta, siento el rechazo de quienes deberian ser amigos y el agobio de quienes rechazo, y en cuanto al tema amoroso, tenia en mi mano lo que para mi era un capricho, lo tenía todo bajo control, pero fuí impulsivo y el Duo Kie me tentó, a cambió de hacer las cosas mál he tenido 2 meses de tardes rabiosas por imbecil, pero lo peor de todo es que he tropezado con la misma piedra, del mismo modo 2 veces.

La verdad, es que todos estamos cada día mas agresivos, cada día con un poquito más de ganas de ser unos cabrones y soltar un poco de adrenalina y perder el control sobre alguien, que eso pase, muy a mi pesar lo dudo, pero si sirve de adevertencia todos tenemos fijación con uno en comun, aparte de mas gente de nuestro entorno, supongo que la vida pondrá a cada uno en su sitio, y si mi sitio es este, algo muy malo habre hecho, pero bueno, arrepentirme de mis actos no sirve de nada, y de hecho no me arepiento de NADA.

.·º...Revolución...Actitud...Poesía...º·.

Disfraces...

viernes, 1 de octubre de 2010



Envuelto en mi locura me aparto del resto para poder respirar sin prejuicios ni malos pensamientos, simplemente me aparto he intento no interrumpir los dolores de cabeza que acarrean las complejas vidas de los demás.

Solamente me distancio, por voluntad propia, dejando una extraña duda suspendida en el aire, una serie de preguntas a las que no todos sabemos dar respuesta, siendo incluso detalles de nuestra vida cotidiana en los cuales no depositamos la atención que realmente merecen.

La pregunta que todos tenemos es...

¿Cuales?
¿Que preguntas?
¿A que se refieren exactamente?

La siguiente pregunta es...
¿Realmente esto es real o solo intento generar atención mediante un concepto abstracto?
¿Intento generar intriga mediante el silencio?

La verdad es que ni yo si quiera lo se, no acabo de entender este funcionamiento en el cual solo se busca la forma de generar una intriga progresiva y finalmente, sin todavía haber entendido todos los ingredientes que conforman este pastel, se muestra la guinda que será depositada sobre esta estructura, y finalmente el pastel en su totalidad.

Sin haber explicado su sabor, sus componentes y todo cuanto conforma a su creación, solo se te muestra un resultado del cual no sabes nada, simple y llanamente sabes que esta ahí, como si intentarán ponerte miel en los labios para imaginar una cosa irreal.

Ni yo siquiera acabo de comprender el por que de este asunto, es más, parece que este haciendo exactamente lo que explico, hablar como si desde un principio tuviéramos que comprender de lo que estoy hablando, hacer que te sientas idiota ante tantas explicaciones sin comprensión.

Pues, perdón por hacerlo, pero exactamente la respuesta a esa pregunta cotidiana es este mismo hecho. Hablar de este modo...

Pero ¿Por que...?

¿Por que la intriga?
¿Que necesidad hay de mantener en vilo a aquellos que se preocupan de nosotros?
¿De que sirve hacerse el interesante cuando sabes que las contestaciones serán falsas? ¿Sirven de algo esos elogios?

Solo recibimos halagos banales con carencia de sentimiento que solo buscan una falsa amistad. Un día a día en el que todos estamos envueltos, o mas bien en donde estamos metidos hasta el fondo, un lodazal en el que no nos damos cuenta que nos encontramos.

Pero sigues incansablemente, callendo sin remedio en este circulo vivioso en el que hablamos de lo que no importa, de la cotidianidad de nuestras tristes vidas.

La conclusión es simple, en mi opinión:
No entiendo a aquellos que critican el mentir mientras los muy despreciables se preocupan en actuar.

Se pasan el dia siendo quienes no son para despues acabar perdidos entre sus propios papeles, sin recordar que actuación ejecutar ante cada uno. Tergiversando la ya absurda realidad...

[#376] Critican la careta dejando puesto el disfraz...

¿Sorprendido...?

jueves, 30 de septiembre de 2010

7º Parte (Inédita) - ¿Me echabas de menos...?


The end title



!Ay! Mi cabeza, no hace mas que dar vueltas...
!Maldita sea! ¿Que ha pasado?

¿Que hora es? ¿Donde estoy? ?Acaso he estado todo este tiempo...?

-Si -Dice una voz familiar cercana- Has estado dormido todo este tiempo. Ya ha pasado casi un año desde la ultima vez ¿Acaso me echabas de menos?

-Cállate maldito demonio –respondo con severidad- No podías dejar que todo siguiera su curso natural ¿Verdad? Tenias que volver de nuevo a poner todo patas arriba...

-Cálmate hombre. Tampoco se ha muerto nadie, aunque no hubiera estado mal, ya me entiendes... Jejeje

-!Claro que te entiendo! -Grito enfurecido cortando su risa- Si por ti fuera ya hubieras segado docena y media. Como si no supiera yo en que mundo vives. Por mucho tiempo que pase sigues siendo el mismo, igual de rastrero y mentiros que siempre.

-Quéjate cuanto quieras, pero ten en cuenta que no eres quien para reprocharme nada señor "verdad por delante" -Me dice con tono burlón- ¿Acaso no recuerdas todas las veces que me has necesitado o me has utilizado para divertirte?
¿A caso no recuerdas quien soy "yo" realmente?
¿Es que has olvidado mi verdadero nombre...?

-Sabes que jamas olvidaría el nombre de alguien tan asqueroso como tu -Respondo tajantemente- Esta conversación a terminado, deja de molestarme y esfúmate. Me gustaría dedicar el poco tiempo que me quede a pensar en paz...

-Esta bien mi ilustre amo. No voy a seguir incordiándole por más tiempo -Susurra entre dientes- Espero que la velada sea de su agrado.

-!Eso intentaré! -Añado pata terminar en un silencio sepulcral

Me levanto lentamente mientras miro por el rabillo del ojo, buscando una presencia a mis espaldas que parece haber desaparecido.
Siento de nuevo que me inunda la tranquilidad, que ya soy una estrella mas en el firmamento, que voy flotando hacia el espacio siendo mecido por el viento y la paz nocturna de la luna.

-Bueno -Me digo para mis adentros- !Terminemos lo que nunca se llegó a empezar!

Me acerco despreocupadamente al borde y me siento. Dejo mi pies descalzos colgando y me tumbo a saborear una bocanada de aire frió y fresco para renovar mis cansados pulmones.

Sin humo y sin mentiras, disfrutando de la vista y de todo cuanto se encuentra por debajo de mi, un mar de luces que baña la costa de mis pensamientos mientras en el horizonte se distingue un gran faro que ahuyenta la oscuridad.

Con los ojos fijos en la lejanía empiezo a silbar una vieja canción, melancolía sonora que me devuelve mi infancia mientras me hurta la razón, atada con alambres a un recuerdo, dejando así de estar cuerdo y dando rienda suelta al corazón...

Empiezo a recordar sus cara con claridad y dibujo alegres sonrisas en cada una de ellas. Caras largas y miradas vacías cobran vida cuando pienso en todo cuanto podría ocurrir, todo cuanto realmente esta al alcance de nuestra mano y que ignoramos como atrapar, todo cuanto alzó el vuelo vuelve a posarse a nuestro lado, todos esos días ante la estación sin saber que dirección elegir, que camino tomar...

-Cuantas cosas han pasado, y que poco he aprendido. El inútil de siempre pero que ahora sabe cuatro tonterías más...

-Ay señor -Suspiro cansadamente- Señor de la verdad por delante, como no.
Quien so yo para juzgar nada...

-¿Quien...?
-¿Quien soy yo...?

Me encierro entre mis manos mientras consternado me invaden viejas preguntas sin responder. Me encorvo como un animal herido que pide ayuda con la mirada mientras es maltratado por el dolor.

-Ahora avanzo unos centímetros y se acabo- Pienso tristemente- No habría servido de nada llegar hasta aquí, tantos sacrificios hubieran sido en balde.
Que solución más horrible, nunca la entenderé...

-Pero que más dará, si total no somos nada ¿No? Nada mas que despojos, despojos del pasado y de la antigua felicidad, eso es lo que somos...

-Querrás decir lo que son ¿Verdad? -Dice "el" a mis espaldas- Nada mas que despojos, escoria y herrumbre sin otro fin que alimentarnos.

!Callate! -Grito enfurecido- !Yo no quería decir eso!

-Pero lo estabas pensando -Me contesta emargamente- y lo sabes, sabes hasta que punto son de utilidad y donde tienen su limite. Comprendes el como y el cuando, el donde y el porque, la razón de su insistencia. Lo sabes.

-Puedo saber lo que quiera, pero deja de tergiversar mis palabras -Contesto apretando los dientes- No te he llamado en ningún momento, así que !Largo!

-Di cuanto quieras, pero sabes perfectamente que aquí la víctima soy yo, nada mas que una herramienta que utilizas a tu antojo y a la que atribuyes tus maldades !Cobarde!

Muevo mis labios con la intención de hablar pero no alcanzo a articular palabra alguna, el silencio se apodera de mi, y mientras busco alguna respuesta coherente su tez empieza a iluminarse con una retorcida sonrisa...

[#376] Mi mente se sumerge continuadamente en el sueño...
¿Que es real? ¿Y que no? ¿Quien soy yo...?

Descontrol...

domingo, 19 de septiembre de 2010



Creía que ya se había ido, ese remolino de sentimientos, ese abismo oscuro que poco a poco me consumía, esa falta de orgullo que me convertía cada vez más en una marioneta triste y manejable, esa impotencia al sentir que no podía tomar mis propias decisiones sin que repercutieran en la vida de aquellos que mas me importaban.

Sin saber porque, salgo al jardín y me tumbo sobre la hierba húmeda a pensar en lo que esta ocurriendo, a pensar en aquello que todo el mundo pasa por alto pero que en el fondo de ellos mismos saben que esta ocurriendo.

Durante largos meses he intentado omitir el hecho de que todo estaba cambiando, de que dentro de mí, yo estaba cambiando. Ya es demasiado tarde.

Siento dolor, dolor al ser consciente del cambio, de ser consciente de un final, de un principio. Dolor al saber que ese susurro con un “Te quiero” se olvidara y que el beso que ella me dio en aquel autobús solo será un recuerdo más. Lo que creía saber se pierde entre los hilos de mis pensamientos que una vez mas vacilan ante esta agonía que surge para mostrarse omnipotente.

Siento envidia, envidia de aquel que tuvo la oportunidad de amar y ser correspondido, del que al menos lo intento y no se dio por vencido, envidia del hipócrita de mi lado capaz de mentir sin sentir remordimientos, envidia de esa persona que puede aceptar que todo haya cambiado, envidia de esos que se tienen el uno al otro mientras yo me consumo como cualquier despojo.

Siento vergüenza, vergüenza por esas personas que dicen ser amigas tuyas y más tarde te apuñalan, vergüenza de mi mismo, por actos que cometí sin darme cuenta y que acabaron por destruirme.

Siento odio, un odio imparable, contra esta situación, siento odio al saber que la gente ya a cambiado y que me he quedado atrás, enraizado en una realidad que ahora mismo ni siquiera se si existió. Odio al sentirme encerrado en una jaula, odio al entender que el tenia razón, odio hacia mi mismo por haber llegado a entender que el problema no era ella sino yo.

Siento miedo, mucho miedo, miedo de acabar solo, miedo de ser olvidado, miedo de que aquel que llamo amigo se vuelva en mi contra y que aquel al que odio quiera estar a mi lado. Miedo de que lo que una vez ocurrió nunca vuelva a ocurrir, miedo de que cuando mi corazón vuelva arder se acabe por consumir.

Siento asco, asco hacia esas personas tan falsas, esas personas que parecen buenas y que después lo único que buscan es su propio beneficio, asco por esas circunstancias que le arrebataron a un amigo el ser la persona más feliz del mundo. Siento asco de mi mismo por no ser lo suficientemente fuerte como para controlar mis impulsos, asco de que por culpa de ello tenga que acabar mintiendo.

No entiendo porque a estas alturas me ocurre esto, pensaba que yo estaba por encima de estas situaciones, pero parece que no. Cada noche antes de dormirme intento esclarecer esos sentimientos que si me fijo los interpreto como uno solo y que luego en mis sueños al final acaban volviéndome loco. No se cuanto durara esto, ni siquiera se si será fácil de soportar, a estas alturas solo se una cosa…

Estoy descontrolado…




[VII] "Cuando todo deje de cambiar, la vida perdera el poco sentido que le queda"

Preludio...

miércoles, 15 de septiembre de 2010



Solo y apartado, del exterior y de sus banalidades, del entretenimiento y el tiempo, de las otras vidas que siguen avanzando, a diferencia de la mía que hoy se sienta a oscuras para recorrer un viejo camino olvidado.

Defendido solo por la luz de una vieja y triste lamparita de noche sujeto mi viejo libro en donde paso paginas tristemente, imbuido de melancolía, de recuerdos y juramentos, de mentiras y falsos sueños...

Respiro profundamente y deslizo mi mirada sobre el índice para así encontrar el capítulo hasta el que todavía no se si quiero retroceder.

Tengo miedo... miedo de mi mismo...de volver a traicionarme y encontrarme de nuevo ante las puertas cerradas...

Soy tan mentiroso que no vacilo al engañar al propio espejo. Me cubro los ojos con ambas manos mientras en mi cara solo queda una deslumbrante sonrisa, una luz blanca que solo ilumina la esperanza, una facción que oculta la reacción de mis ojos ante la tristeza.

Pero tarde o temprano mis manos cansadas y fatigadas de mentir al espejo tenían que terminar cediendo, como unas cortinas que son apartadas para dar paso a la función, muestran mi tez y unos ojos desconocidos para vuestra vieja realidad y cotidianos para lo mas profundo de mi ser...

El libro me sigue esperando, y el pasado es innegable por mucho que yo desfallezca. Aquí estoy yo, de frente ante la puerta de la verdad, siendo atrapado y engullido por unos lazos negros que me obligan a adentrarme en mi triste pasado.

Un eterno vació se propaga en el horizonte y a mis espaldas la luz de la entrada se pierde al alcance de mi vista, y de pronto, todo se vuelve negro...

Sin siquiera haberme parado a respirar empieza el caótico movimiento, en donde no se si caigo hacia el abismo o subo hacia la superficie de un mar infinito, donde ninguna sensación más que la presión y el caos aplastan mis tímpanos y me arrebatan los sentidos.

Lentamente voy recobrando la cordura y extiendo mis brazos ante las corrientes de la oscuridad, deteniendo así este absurdo descenso ascendente, quedando suspendido en el espacio como cualquier otro astro incandescente.

Reina el silencio... No se oye nada... No se ve nada... No se siente absolutamente nada, parece el edén de la muerte...

Pero, en un instante, sin siquiera mediar palabra, aparece ante mi un ente blanco en el cual solo se distingue una maquiavélica sonrisa, un ser desconocido pero a la vez familiar, una sombra blanca en un mundo en donde la única luz es la eterna oscuridad.

De pronto, aparece detrás mio, posando lo que seria una mano blanca sobre mi hombro.
No siento ningún tipo tacto ni de calor, mis sentidos no son consientes de la presencia de su mano, pero la voz de mi interior me dice que me esta tocando, y de pronto esa misma voz brota de sus labios susurrándome lenta y dulcemente al oído...

"Bienvenido estúpido insensato...
Permiteme que te muestre La Verdad"

En ese mismo instante mi insignificante vida y las de otras millones de personas pasan frenéticamente ante mi ojos como una película, almacenando información en mi mente y sintiendo como es martilleada sin cesar...

Me incorporo dolorosamente e intento abrir los ojos, hago un pequeño esfuerzo para así darme cuenta de que recobro el sentido.
Estoy sentado en mi habitación, protegido por la acogedora luz de mi vieja lamparita, con el libro ante mis manos y frente a las ultimas lineas del capitulo.

Sin siquiera pararme a meditar en lo ocurrido vuelvo a la lectura y saboreo el ultimo párrafo, la frase final que me demuestra que no hay marcha atrás, que por mucho que lo desee jamás ocurrirá, haciéndome por fin entender que nunca mas tendré que...

Pero de pronto, cortándome el hilo y el aliento, observo un leve y fugaz resplandor procedente de la ventana, y asomando entre las cortinas una pequeña mano blanca muestra una foto de mi infancia. Describe de nuevo su terrorífica sonrisa sobre su cara y antes de marchar susurra entre dientes...

"Este es el precio del pasaje..."

[#376] Aquello que sobrevive es lo que nunca estuvo vivo

Sueños...

domingo, 5 de septiembre de 2010


Conforme abría los ojos me daba cuenta de que no esta donde debería, que no estaba en el supuesto mundo real, no, estaba en otro lugar, estaba en un lugar en el cual el tiempo no pasaba, por lo tanto no debías estar preocupado por si se te escapaba el tiempo puesto que no se iba a ningún lado, sino que lo moldeabas tú a tu antojo, el tiempo no fluía ni con prisa ni sin ella, simplemente estaba ahí, como un juez, como el juez que todo lo ve y que todo lo decide.

En aquel momento decidí que debía incorporarme, me incorporé y como un movimiento reflejo miré el reloj diciéndome a mi mismo, "por favor que sean las 10 de la mañana" y en el reloj ponía, 10:00, entonces me levante y a mi lado tenia a la chica por la que llevaba tiempo suspirando, estaba vestida con un pijama, por lo que me imagine que no había pasado nada, pero por mas que intentaba hacer memoria no era capaz de acordarme de nada. Cuando de repente se hizo la luz en mi cabeza y me acordé de lo que había sucedido, habíamos estado hablando, simplemente eso, habíamos hablado durante un corto periodo de tiempo, cuando en el momento en el que la cosa se había puesto interesante me había ido, el cansancio habia podido conmigo y me habia dormido.

Decidí levantarme y salir de aquella habitación, en la que únicamente había una cama un poco incomoda, una televisión y dos consolas, y ver si así conseguía saber donde estaba. Al salir de la habitación me dí cuenta de que estaba en mi casa, recordando un detalle mas, subí las escaleras hasta el piso de las habitaciones, para así lavarme la cara y terminar de situarme, pero al llegar me dije, "si yo estoy abajo con ella, quien hay en mi habitación?" La pregunta tenia fácil solución, conforme abrí la puerta vi a un joven con el pelo enmarañado, era mi gran amigo europeo, recordé que por desgracia, se iba ese día y que, por lo tanto, deberíamos acompañarlo al aeropuerto.

Entré al baño y me lave la cara, me miré al espejo y al principio no me reconocí, pero me fije y si que era yo, era un corriente chico de 14 años, de pelo castaño, ojos marrones-verdosos, nariz un poco grande, frente pequeña y granos, por desgracia bastantes granos, lo que me dijo que si, definitivamente era yo, entonces salí del cuarto de baño y me fui a la cocina y al llegar me dije "que hora sera?, espero que sean ya las 11, aunque no se haya despertado nadie todavía" y miré el reloj y eran las 11:00.

Era el momento de desayunar, los demás ya se habían despertado, y se habían sentado en la mesa, estábamos yo, mi europeo, ella, y obviamente mis padres puesto que al fin y al cabo, estábamos en mi casa y yo no vivía solo. Una vez terminamos de desayunar la acompañe al metro, puesto que se tenia que ir a su casa, en un principio le dije que si quería la podíamos acercar, pero me dijo que no, que mejor se iría en metro, que así no molestaba a nadie. Después de insistir un poco opté por desistir pues era bastante testaruda, por lo que allí estábamos, ella y yo en la estación esperando al siguiente metro que pasara, al cabo de unos minutos el metro iba a pasar, por lo que tuvimos que despedirnos, como la apreciaba mucho le susurre unas palabras al oído y le di un abrazo, uno de esos abrazos que deseas que no acaben nunca, pero que por desgracia tienen un punto y final, y se fue...

Ya de vuelta en casa lo primero que hice, fue mirar el reloj pensando "No creo que sean mas de las 12:50", y efectivamente miré el reloj y ponía, 12:50. Subí arriba buscando a mi europeo amigo, le pregunte que a que hora se iba, y me dijo que a las 18:00, pero que deberíamos estar en el aeropuerto a las 17:00, yo le dije que de acuerdo y que si quería, podía estar un rato en el ordenador, el me dijo que no, que le apetecía echarse unas partiditas conmigo a la play, entonces nos bajamos al cuartito donde había dormido yo esa noche, y nos encerramos durante 2 horas. Siendo ya la 15:00 decidí que debería llamar a la gente si esperaba salir aquella tarde, aunque me dije que solo le dedicaría 30 minutos. Llame a varios, al canijo, al friki (siempre en el buen sentido), al negro y al que siempre esta ahí, para decirles que si esa tarde hacíamos algo, me dijeron que si y yo les dije, que después de llevar al europeo al aeropuerto iría hacia el pueblo, y que llamaran a la demás gente, me dijeron que de acuerdo, que ya nos veríamos.

Una vez llamé a la gente, nos fuimos a comer, y eran la 15:30, justas, había de comer unas costillas a la miel que ni en el "foster's hollywood" me las comí con sumo gusto y me fui a tocar la guitarra un rato, para mi el rato fue eterno pero simplemente estuve una hora, hasta las 16:45 la hora a la que debíamos irnos al aeropuerto. Le dije que a que aeropuerto debíamos ir, el me dijo que mis padres sabían donde estaba, yo me sentí extrañado pues no era el aeropuerto de siempre, sino que era un aeropuerto en medio de la selva, un aeropuerto muy exótico, mas propio de aeropuertos privados que de uno público. Cuando mire el reloj ya era la hora en la que tenia que embarcar por lo que, le di un gran abrazo y le dije que ya nos veríamos en octubre o sino el año siguiente, el me dijo que en octubre, y embarcó, al irse me pareció ver también a alguien, pero me dije a mi mismo que no podía ser y me fui...

Conforme salí del extraño aeropuerto comenzó a llover una suave llovizna que me caló hasta los huesos, entonces me metí en el coche y nos fuimos hacia el pueblo, allí estaba la demás gente, sonriendo, y me acerque corriendo, pero cuanto mas corría mas me alejaba y de repente...

Me incorpore súbitamente en la cama eran las 6 de la madrugada todo había sido un sueño simplemente un sueño por lo que decidí levantarme y meditar un poco sobre el sueño me fui a beber un poco de agua al baño, al volver pensé "ojalá fueran ya las 10 de la mañana" y mire el reloj y eran efectivamente las 10:00...


Nada es lo que parece, ni parece lo que es...

Humo...

martes, 31 de agosto de 2010


Summer 78

Dedicado al tiempo de las escusas y las mentiras sin fundamento, para todas esas falsas salidas que frustraron mis esperanzas y mis sueños...

Se pierde sin rumbo. Se escapa de nuestro alcance. Se extravia entre tu mente.
Una fina catarata de granitos de arena y esperanza que se desliza entre nuestros dedos, un reloj de sol a la sombra iluminado por un foco de luz artificial, que nos engaña, que nos miente, que nos ciega y nos hace olvidar.

Tanto y tanto y tan poco por hacer, tantas palabras marchitas entre el mañana y el ayer.

¿Todavía conservas ese tipo de promesas que se juran a uno mismo pero no con el objetivo de cumplirlas?
¿Una de esas que solo sirve para que la ilusión te vende los ojos?
¿Una de esas que tarde o temprano caes y sigues repitiéndola?
¿Una de esas en las que la ilusión tendrá que terminar utilizando cloroformo...?

Yo si... y a falta de cloroformo termino golpeando mi mutilado cráneo contra un muro de sonrisas insostenibles, con la esperanza de seguir vislumbrando un falso haz de luz que se precipita en el horizonte.

Me sostengo de nuevo y me lanzo otra vez, teniendo la impresión de que el muro es quien se acerca y no yo. Experimento de pronto el impacto que me hace perder el sentido, caigo lentamente mientras mi frente se desliza sobre la superficie del muro, callendo ingenuamente de bruces hacia el suelo y desplomándome inconsciente con el cuerpo inerte sobre un charco de sangre y lágrimas...

¿Tienes pesadillas de un futuro que no te deja dormir?
¿No puedes conciliar el sueño debido a algún temor?
¿La oscuridad? ¿Tus pecados? ¿La incertidumbre? ¿La muerte quizá...?

Yo si... igual que todos temo a la muerte, a la nada, a la impenetrable y silenciosa oscuridad, al silencio del corazón, a la duda existencial que flota en el ambiente, al rechazo y el destierro, a la muerte del alma, de las sonrisas y los sueños.
Ver como todo lo que amaste se trunca con el paso del tiempo.

Cada paso que doy me situa mas cerca del final y mas lejos del principio, dejando atras las promesas olvidadas y engañando con una sonrisa a mi destino. Camino lenta pero incansablemente, sin pausa y sin titubear, contemplando como las promesas de mi pasado se pudren ante mis ojos, imaginando consternado como todo cuanto tengo en mi corazon el dia de mañana solo será papel mojado...

Promesas de humo.
Eso es lo que son, nada mas que mentiras que me ciegan y me hacen sonreir como a otro idiota. Otro ciego caminando hacia el abismo.

"Entre los sueños y las promesas hay una basta extensión en donde mora el tormento, el olvido y el pasado son sus puertas que se franquean para ir en su encuentro"

[#376] No jures tan deprisa amigo mio, o tus promesas terminaran siendo tus tormentos...

Desvio...

jueves, 29 de julio de 2010


Del mismo modo que dejo caer las palabras dejo aquí la sustancia que las empuja, que las ayuda a emerger y tener una forma clara y coherente. Aquí esta aquello que entretiene a mis oídos mientras mis dedos me ignoran...
Si os place leer envueltos entre la música dejad que os entregue la misma que yo he utilizado para escribir...

<<.The 13th Anthology.>>

Tras la huida corrían tan rápidamente como era posible en la oscuridad y la maraña del bosque, siguiendo el curso del río, hacia el oeste y las pendientes de las montañas, internándose más y más entre las sombras verdes y oscuras de las ramas que se cernían sobre ellos.

Mucho tiempo pasó hasta que dejaron de confundir su propio aliento con el del enemigo. Atemorizados todavía por aquellos agrios recuerdos de ese pasado cercano, mantuvieron un paso rápido y triste, uniforme y acelerado, avivado por el temor de revivir sus experiencias.

Con las mentes cerradas y avanzando en silencio a través de la oscuridad del bosque y de la noche franquearon incontables arroyos e infinitas ramas que se abalanzaban sobre ellos como las garras de una bestia cuando se aferran a su presa.

Para cuando el cansancio y la consciencia se apoderaron de ellos, las primeras luces del alba amanecían entre las cortinas de musgo que colgaban de los arboles. Los pequeños haces de luz se filtraban a través del roció vistiendo de plata la hierba de la colina, invitándoles a tumbarse y disfrutar de un fresco letargo sobre las suaves briznas y la cálida bienvenida de la mañana.

Exhaustos y libres de la sensación de intranquilidad decidieron dejarse vencer por el sueño y dejar caer sus párpados para tomar un merecido descanso. Derrotados por el cansancio finalmente se durmieron escuchando el dulce sonido de algún arroyo cercano.

Entre ambos compartieron un sueño en donde debatir vagamente que harían al despertar. Estaban demasiado cansados como para sostener un mismo hilo cada uno sobre sus fatigadas mentes, era mucho mas fácil compartir un espacio común en donde dejar caer los pocos conocimientos y deducciones de que disponían.

Un sol siniestro se erguió sobre el cielo dando paso al mediodía entre unas macabras nubes bañadas en el rojo sangre de la batalla.
Tumbados sobre la vegetación durmieron plácidamente hasta la llegada de la tarde, arropados por la hojarrasca y un húmedo calor hervido con la mirada del sol.

Tras el silencioso letargo que compartieron con la maleza, se incorporaron lentamente entre bostezos y miradas furtivas a la luz que les cegaba los ojos. Sus cuerpos no tardaron en posar los pies sobre el suelo y en enderezar sus agarrotadas espaldas, pero sus mentes todavía seguían perdidas, y sus almas perturbadas.

Pasados unos minutos se acercaron al arroyo buscando un poco de agua fresca que llevarse a sus desérticas gargantas. Treparon a una gruesa raíz de árbol que bajaba retorciéndose a la corriente y se inclinaron recogiendo un poco de agua en las manos juntas. El agua era fría y clara y bebieron varias veces.

El agua los reanimó dándoles así ánimos y fuerzas para levantarse. Ahora, frescos y con las mentes despejadas, comentaron sus primeras preocupaciones.

¿Donde estaban? ¿De que víveres disponían? ¿Que harían ahora perdidos en la distancia?

Sin rumbo, sin comida, sin prendas abrigadas con las que pasar la noche y sin conocimientos suficientes del bosque se adentraron mas y mas en la oscuridad.

El sol, que se mantenía oculto entre las nubes, perdió de repente la vergüenza y asomó de nuevo, lanzando su amarilla mirada a través de alguna obertura en el cielo.

No muy lejos de donde se encontraban, los rayos del sol traspasaron la bóveda del bosque dejando a relucir un verde y silencioso claro en donde podían observar desde la lejanía como algo parecido a un viejo muro de piedra yacía sobre la hierba. Lejos, a través de un terreno que se volvía mas pedregoso a cada paso y ascendiendo en una pendiente uniforme.

La luz crecía a medida que avanzaban y pronto se encontraron ante una pared de piedra. No había allí ningún árbol y el sol caía de lleno sobre la superficie de diversos tonos grisáceos. Tras el muro descubrieron una especie de escalinata natural, de escalones desiguales y toscos, y arriba, a la altura de las copas de los arboles, se podía distinguir una especie de cornisa que invitaba a posarse sobre ella.

Pero de pronto el chasquido de alguna rama cercana truncó el deseo de subir a disfrutar de un poco de aire fresco. La necesidad de echar una mirada a las cercanías se perdió entre el mar de la inseguridad.

Asustados y confusos se ocultaron de nuevo en la oscuridad, huyendo de la luz, apartándose del claro, corriendo en dirección contraria el verdadero camino que les aguardaba, alterando así su destino, el de sus compañeros, el de todos, y por ultimo el de la vida y la esperanza...

Hasta el más mínimo gesto puede alterar el que será, hasta el más ínfimo detalle puede cambiar vuestro futuro.

Nosotros conocemos la historia real y tenemos constancia de su verdadero desarrollo y de su final feliz, pero, justamente por eso es una historia, por que no cambia, por que siempre es la misma, por que otro final seria "otro" final, no el real.

Pero vosotros no tendréis la misma suerte, vuestra historia se esta escribiendo ahora mismo.
En este mismo instante la pluma que redacta vuestra incierta historia puede deslizarse lenta y amargamente, describiendo con una bella y dulce caligrafía vuestro triste y tenebroso final...

[#376] Vuestra historia sigue sangrando tinta a cada paso que dais...

Canes...

miércoles, 28 de julio de 2010

Alguien famoso, o por lo meno un referente para mi y mucha gente me dijo una vez que en una canción, la primera y la última frase han de ser impactantes, para mi que escribo algo así como "poesía en movimiento" (que este no es el caso) es de gran relevancia a la hora de escribir, y como para mi parecer esto es algo similar procuro seguir esta pauta, pero esta entrada era tan importante para mi que debía ser apoteósico, pero decidiendo como hacerlo he decidido explicar mi manía con los principios y finales, no ha sido algo magnífico pero por lo menos he empezado.

Para mi un perro no es solo un animal, será por que des de que tenia la cabeza como el puño de mi padre he convivido con canes, y fuera del tópico de que es el mejor amigo del hombre, he de decir que en muchas ocasiones prefiero estar con mis perros que con gente de mi entorno. Por que un perro es el mejor COMPAÑERO, y no amigo, ya que por mucho que sean amigables, siguen siendo animales, como nosotros, estos viven en manadas y como cualquier animal se mueven por interés, aun que puedo asegurarte que todos y cada uno de mies perros darían su propia vida por mi y por su clan en cualquier escaramuza sin pensarlo 2 veces, eso es lo que para mi les diferencia de cualquier otro ser: humanos, felinos, da igual; pese a que como todo ser con vida se mueva por interés la lealtad que un can le puede ofrecer a su compañero, sea el animal que sea es la mas dura que he visto.

El recuerdo más temprano de convivencia con estos mamíferos que tengo es de cuando Agu (se lo puse yo de pequeño cuando no sabia pronunciar "GUAU"), el viejo Chico y la joven Gilda, 3 pastores alemanes los cuales su mayor afición era perseguir cualquier cosa por el bosque, vivían en plena armonía en mi parcela. De Agu aun no se su final cierto, no se si se perdió, si encontró novio (como el gato de mis abuelos, al cual cada semana le cambiaba el nombre, el último que recuerdo era Sacapuntas) o que le paso, pero se que se fue para siempre, el siguiente fue Chico, que ya era muy viejo y permaneció la ágil Gilda, la cual nunca me tuvo un cariño especial, pero me gusta pensar que sí. Pronto vino la perra que me marcó: Bilma, un Bullmastiff atigrado. lo que más recuerdo de ella era ese majestuoso pelaje negro, y recuerdo esos sábados a mediodía de otoño en los que llegué a dormirme acurrucado entre sus cuartos traseros y con la cabeza apollada en su barriga; cuando me enteré de su embarazo me llene de júbilo y alegría, de hecho el día del parto estuve allí, prometiéndole a mi padre que le aleudaría. Creo que fueron 9 los cachorros que dio  luz;  pero des de aquel momento empezaron a morir cachorro a cachorro, creo que asfixiados, y luego Bilma creo que cogió una especie de depresión y murió mas tarde de cáncer.

Nuevamente Gilda se quedó sola y un día murió ella. Al cabo de unos meses mi madre no pasaba por un buen momento, y buscando un buen perro en la perrera mi madre vio a un bichillo peleón de color canela, aun que mi padre quería un perro de gran embergadura le convencí para que la adoptase, y Lisa, el coker más pesado del mundo se hizo el bombón de mi madre, no creo que mi padre vuelva a tener un mounstrillo de esos.
Como mi padre y yo nos enamoramos de los Bulmastiff la siguiente en entrar en la familia fue Betty la cual aun esta entre nuestras filas, es un Bullmastiff formidable, grande, mansa y leal, aunque un poco baga, pero Gedoxis sabe de sobra que ir silenciosamente a las 2 de la madrugada a golpear la balla es una idea nefasta...
En Diciembre vino el bicho malo de la casa, Bridget (de Bridget Jones) un Bullmastiff que atenta contra el caracter de estos perros, es un bicho que nunca para quieta, lo muerde todo, le roba las herramientas a mi abuelo, pero es mi gamberrilla, y la quiero tal cual.
Hace 2 meses Lisa falleció de diversos cánceres, esta enterrada junto a mis otras perras en el bosque, asi que ahora solo estan Brdget y Betty, aun quevBetty esta consternada, ya que Lisa actuó como una madre con ella, y aun le sigue buscando por el jardín.

La raza que me ha impresionad desde siempre han sido los Bullmastiff, para mi siempre estaran por encima de otras razas ya que su carácter típico se basa en la lealtad en la manada.


Ahora mismo tengo un problema, y es que nuevamente no se como acabar así que lo dejare en un simple adiós.



Ah esto es un Bulmastiff.

.·º...Revolución...Actitud...Poesía...º·.

Hueco...

lunes, 26 de julio de 2010



Un fresno, un abedul, un sauce, un olivo...
Arboles diferentemente distantes y distintos...
Con cuerpo, con alma, con ramas y con nidos...
Perdidos en el bosque y encontrados por el olvido...

Más otro arbol aguarda entre las sombras perdido. Envuelto entre sus ramas de acero, sus hojas de plata y su tronco de platino.

Solidos por fuera, vacios por dentro. Colmado de apariencias y despojados de sentimiento.

En tiempos de paz, alegria y sonrisas en el bosque habitaban los altos elfos y los hombres. Ahora, despues de las horas marchitas, solo quedan los recuerdos de tan grandes honores.

Detras de sus huesos, los troncos y las raices, ya no quedan besos, solo viejos recuerdos de los dias felices. Una sombra gobierna en el horizonte y sobre el cielo, gris como la tristeza y fria como el hielo, imbuida con falsas sonrisas y el falso respeto, de quellos soldados de un tiempo pasado.

La felicidad de este pais a muerto, o para ser mas precisos ha sido asesinada. Fue ejecutada a manos del tiempo, ajusticiada por los corazones que no tenian nada.

Nuestro mundo ha muerto, muriendo nosotros con él. Ahora solo nos queda el abrigo de la oscuridad que a escondidas nos hará perecer.

Todavia vagamos sin rumbo buscando un poco de calor. Estemos vivos o muertos seguimos caminando sembrando nuestro dolor, buscando una vida que vivir, algo que remplace todo cuanto a muerto, algo que nos incite a seguir, algo que pruebe nuestra existencia, algo que defender y por lo que valga la pena morir, sentir algo antes de dejar de existir...

Todo aquello que quise lo sigo queriendo, todo lo que acogí en el seno de mi regocijo sigue palpitando en mi interior...

Echo de menos aquello que eché de más, y echo de mas todo cuanto no echo de menos...

Desearía estar de nuevo al lado de todo cuanto perdí, desearía que todo fuera un sueño y sentarme de nuevo a su lado a sonreir, cogerla de la mano y que todo lo malo dejara de existir...

[#376] Conservamos los troncos y las hojas sin que nos quede nada por dentro...
Hace decadas que nuestro corazón murió, aunque todavia nuestra alma sigue muriendo...

Desde el 16-2-2010 a las 21:56 Contadores Web
Silencestones.blogspot.com/ Contador Web
Whereistherose.blogspot.com/ Contadores Web

Gedoxis ©