¿Oscuridad?...

viernes, 18 de marzo de 2011

El momento desgraciadamente ha llegado, todos mis malos presagios se han cumplido, el agujero negro ha acabado por tragarse la luz que iluminaba mi mundo.

Yo sabia de la existencia de ese agujero negro que acabaría por tragarse mi luz, pero yo desde mi refugio tiraba tan fuerte como podia para que ese agujero que yo mismo aumente de tamaño y de intensidad no se lo tragara. Aquel que pense haber vencido y haber cambiado de trayectoria. Pero en un descuido, mientras escribia para ti, observe como cambiaba de objetivo y volvia nuevamente.

...

En aquel instante, cuando vi como ocurria eso, como te tragaba, fue cuando realmente me di cuenta que no valía la pena, que si se la habia tragado no fue solo por mi culpa y como yo ya sabia no estoy solo. No hay oscuridad en mi vida, porque mientras siga teniendo amigos como los que tengo ahora, amigos de verdad, amigos que me apoyan en esos momentos...

En fin, el amor llegará de un momento a otro se ira y vendra, pero los amigos seguiran, siempre alumbraran mi camino por muy negro que sea y sé que cuando los necesite siempre estaran allí, para ayudarme.

20211...

jueves, 17 de marzo de 2011



Todo iva bien en mi mundo, parecia que despues de mucho tiempo sin sol asomaba un rayo de esperanza.

Todo iva parentemente bie, ya pensaba que no volveria a ver nunca el reflejo de la luna en mi mar de lagrimas y un descuido, una temeridad, sin saber como, se apagó la luz en un rápido ocaso y volvió otra vez la oscura noche. Volvio otra vez el divagar sin sentido, volvio otra vez el no tener luz.

Iva yo por las desiertas calles triste y sin rumbo, cuando el sol volvio a brillar ota vez pero con el amanecer no me parecio ver a mi luz, aquella con la que me ilusionaba y me levantaba cada dia nervioso por poder estar y hablar con ella.

Esta luz no parecia tener complicidad y esto me recordaba a dias pasados donde creia tener luz y solo tenia una mentira.

Me recordaba a mi soledad, a mis sueños, cuando ella llegó pense haber acabado mi busqueda.Pero mi inexperiencia me ha jugado una mala pasada o tal vez pasó lo que tenia que pasar.

Mucho he tardado en ganarme su confianza y su atencion, poco en cagarla y perderla. Posiblemente lo que sentia no era amor, sino mas bien un simple capricho, una posible salida de emergencia para poder dejar de dibagar sin sentido y así poder aferrarme a una luz que ilumine mi camino.

No voy a decir que la he perdido, pero sí que he abierto un abujero negro donde poco a poco se ira consumiendo

Soledad...

miércoles, 9 de marzo de 2011

http://www.foroswebgratis.com/imagenes_foros/2/6/6/8/2/920044293785lobo%2520aullando%5B1%5D.jpg

Yo confiaba en haber visto mi última noche solo, yo pensaba que había encontrado la pieza que faltaba para el buen funcionamiento de mi corazón.

Pensé que todo estaba bien y me sentía como un oso después de la hibernación viendo el primer panal de abejas que después de mucho tiempo quiere volver a comer, pero cuando está apunto de cogerlo, un oso mayor y mas fuerte te arrebata aquello que mas añorabas sabes que vas a encontrar otro, pero la señal que ha dejado este primer panal y la decepción de que era la pieza adecuada para mi, va a ser difícil de olvidar. Porque esa pieza que un principio no creía que encajara, al final acabó encajando perfectamente. Después de este asalto sin piedad se han llevado todo, incluso las ganas de amar.

Aquí me encuentro plasmando mis sentimientos en un papel para intentar poco a poco borrar la huella tan honda que ha dejado.
Pero realmente lo que mas siento es el vacío tan grande que has dejado, el no haber aprovechado la gran oportunidad que se me ha blindado al poder conocerte y finalmente no poder estar contigo abrazarte, besarte...en fin otra vez soledad.



by rubo "no puede llover siempre, porque el llover es un estado pasajero donde de un momento a otro aparecera un bonito rayo de luz y entonces sera cuando puedas observar el vello paisaje despues de la lluvia."

Entropía...

martes, 8 de marzo de 2011

Tzvi Erez plays Bach Siciliano

Martes 4 de Marzo del 2011 a las 3:07
- Memórias del insomnio -

¿Que se supone que estoy haciendo aqui?
Me imagino que perder el tiempo. Mañana tengo un examen y llevo todo el día estudiando a regañadientes y con ganas de hacer la siesta.
Pero ahora que porfín puedo disfrutar de mi merecido descanso... ¿No tengo sueño?
Pues va a ser que no, que no tengo sueño, ni ganas de seguir como de costumbre la verdad. No me apetece en absoluto seguir con la misma dinámica de siempre, con la misma monotonía de ser siempre el mismo y no presentar esos sentimientos que demuestran al mundo tal y como soy...

A lo largo de mi vida siempre he acostumbrado a exagerar las cosas para que no carezcan de importancia. Me gusta hacer que cada momento, por insignificante que sea, no acabe olvidado a causa de su brevedad o su carencia de sentido.
De ahi que casi que todas las veces que escribo termine por exagerar o darle un toque dramático a todo cuanto expongo, por que me gusta, por que es mi forma de sentir como voy fluyendo lenta y dulcemente a traves de cada palabra, de cada frase, de cada metafora y cada pensamiento que me irrita o me deprime, que me hace feliz o que me arrebata mis esperanzas.

Más que una forma de dramatizar la historia de mi vida es una forma de ser sincero pero sin exponer toda realidad. Comienzo a escribir sobre algo que me lleva de cabeza utilizando las definiciones más profundas que consigo sintetizar, y mientras el lector solo va encontrando sucesivamente exageraciones, detrás de todas esas palabras relmente se ocultan verdaderos sentimientos sin exagerar, opiniones macabras o sentimientos tristes que me queman día y noche.
De este modo la relidad se disuelve entre la ficción de mi insana imaginación...

Aunque resulte pesado todo lo anterior solo ha sido una mera introducción, una forma de decir que realmente me cuesta decir lo que me ocurre y como sucedaneo expongo mis sentimientos sin decir cual es la gota que colmó el vaso.
Es como estar triste y que se note en el habla, en las expresiones, en la forma de relacionarse, pero en nigún momento dices realmente que ocurre.
De la misma forma yo transmito como me siento mediante comparaciones, antítetis, alegorias, metaforas y todo tipo de recursos con los que solamente consigo muchas veces dar vueltas al mismo concepto con diferentes imágenes.

Por esta razón mis pensamientos terminan en convertirse en meros tormentos que solo parecen buscar la compasión, dar pena, inducir al llanto y llamar a las puertas del infierno...

"Hoy es uno de esos días en los que no te apetece seguir hacia adelante, en que sientes que el mundo entero conspira contra ti y busca el momento exacto para destrozarte sin piedad. Sientes que te están jugando una mala pasada que desconoces, como si tus amigos te gastaran una broma eterna de la cual no sabes ni entiendes nada, como si no terminaras de encajar en el puzle de la sociedad de a tu alrededor.

Una cosa trás otra se acumula en mi mente sin dejarme siquiera respirar. Todo se convierte en una gran pelota que rueda y rueda ladera abajo, sin descanso, sin pausa y sin frenos, sin nadie capaz de detenerla. Solo me queda sentarme a esperar y contemplar como se estrella contra un muro para que asi, yo y solo yo, tenga que encargarme de recoger todos los pedazos de mi felicidad que han salido despedidos en todas direcciones."


Esto es lo que hoy hubiera dicho de no ser por este pequeño esfuerzo de querer cambiar. Pero ¿No resulta más elegante decirlo así por mucha carencia de sentido que pueda llegar a generar?

No estoy seguro de que responder. Puede que lo realmente importante sea explicar tus problemas para encontrar una solución, pero esos mismo problemas también pueden ser el combustible para el motor de la imaginación, ese pensamiento abstracto que te ofrece imágenes desconocidad pero certeras, claras y concisas, explicaciones fantásticas fuera del alcance de lo material.

Más que un texto de objetivo estético toda esta parafernalia que ahora mismo estoy construyendo se ha convertido en una auto-observación que busca explicarme a mi mismo que es lo que hago, y por primera vez pido ayuda a aquellos que en este momento leen estas lineas, pido que se cuestionen cual es la importancia de todo esto, que se pregunten cual es la debida forma de decir las cosas.

En un principio todo cuanto expongo pensaba permitir que se perdiera en el olvido para así no demostrar signos de flaqueza. No nos gusta reconocer nuestros errores o nuestros defectos, y procuramos evitar dentro de la medida de lo posible demostrar su existencia mediante el silencio, pero una persona muy importante para mi me explicó una vez algo que hoy estoy poniendo en práctica:

"Aquel que pregunta es ignorante durante un minuto; pero quien no lo hace se mantiene ignorante durante toda su vida"


Por esa razón estoy aqui a estas horas sin poder dormir y poniendome en evidencia. Posiblemente apague el ordenador para intentar conciliar el sueño y evitar la tentación de seguir frente a la pantalla quemándome los ojos. Pero no puedo evitar dar vueltas a este pensamiento, no puedo para de pensar si realmente todo cuanto he escrito carece o no de sentido, si todos esos problemas que he ido soltando uno tras otro se han desprendido de mi ser...

Es por eso que si estás leyendo estas lineas significa que al final me decidí por el camino de la sincerdidad y que, gracias a los buenos consejos, aquella extraña noche de insomnio no resultó en vano...

[#376] Aunque no consiga dormir el mañana llegará. Independientemente del mundo el tiempo seguirá avanzando...

Luz...

lunes, 7 de marzo de 2011



Cuando esa luz que ilumina tu oscura noche se va desvaneciendo.

Cuando pones todo tu empeño y todas tus esperanzas en para que ese resplandor no se desvanezca. Es cuando realmente, empiezas a valorar todo lo bueno y todas las esperanzas que has puesto en ella.

Una vez que esa luz, que ese resplandor, se ha desvanecido, solo cabe pensar que ya queda menos para el amanecer y así, poder buscar otra luz, no mejor, no mas bonita, no mas luminosa, sino tu luz. Esa luz que aparezca en el momento que mas lo necesites, en definitiva.

La luz perfecta para ti.
By Rubo

Recuerdo...


Tú y sólo tú, eres la última persona en la que pienso antes de dormir.

Tú y sólo tú, eres la persona que mi corazón más añora, y tan solo recordarte y tan solo contar los minutos que quedan para estar contigo es lo unico que me da luz en una noche tan oscura, tan oscura como el color de tus cabellos y ésta sólo es comparable con la luminosidad de tu alegre sonrisa.

Con esto pasan lo munitos hasta que me vence el sueño y al amanecer de un nuevo día me despierto lleno de alegría porque a las puertas está el poder volver a verte tan sólo una vez más.

By Rubo

Quietud...

martes, 22 de febrero de 2011

Comptine d'un autre été - Yann Tiersen


El mundo, que ahora mismo tu y yo estamos compartiendo, no es más que una continua mentira de la irrealidad, un lugar que nos separa de toda esa felicidad ficticia que vaga en nuestro interior, una sociedad pura y duramente real que te aparta de tu inexistencia y de tus cuentos de hadas.

Un simple medio de transmisión y desplazamiento. Nada más que la superficie por la que nos deslizamos un día tras otro, vagando a través de los limites de lo físico para sentir la frustración que acecha todos y cada uno de nuestros sueños.

Miles de tableros de ajedrez, uno al lado de otro, aparecen y desaparecen sobre el lienzo de la historia. Somos manipulados sin piedad, avanzando una casilla tras otra en función de nuestras limitaciones, nuestras opciones, nuestra capacidad que ha sido dictaminada por nuestro sobrenombre, ya sea este caballo, torre, alfil, peon...
Solo para proteger al rey mientras la reina asesina a aquellos que intenten acercarse.

Estas partidas de nuestra vida que al finalizar son remplazadas por otras al instante. Sin el más mínimo aprecio somos retirados del tablero para que el Tiempo y la Muerte sigan matando el tiempo, nuestro tiempo, nuestra arena que se desliza y que cada granito representa un momento fugaz de nuestra existencia. Pero ellos siguen jugando, día tras día, año tras año, abandonando sin la menor misericordia nuestro destino a merced de las garras del azar...

Pero bueno, aquí estás, delante de una triste pantalla contemplando lo que un viejo loco intenta explicarte. Sentado tranquilamente sin preocupación alguna procurando entender lo que esa voz te está narrando, esa voz que es proyectada hacia tus oídos por unos labios imaginarios que repiten lo que tus pobres ojos devoran con completa facilidad.
La voz de tu mente que solo tu puedes oír...
La voz de tu alma la cual traduces a gestos y palabras un día tras otro...
La voz que dice sin hablar, que escucha sin oír, que entiende sin pensar...

Es esta voz la que vive dentro de nosotros y para la que nuestro cuerpo nos es nada más que un recipiente. Esa es nuestra verdadera existencia, nuestra esencia y nuestra realidad, el mundo a través del que realmente nos desplazamos.

Esa voz eres tu. Pero no el tu cualquiera que nosotros vemos todos los días, sino el tu que no es capaz de sacar lo mejor de si mismo a la superficie, que no es capaz de demostrar su potencial y plasmar en el mundo real lo que ya es realidad en su propio mundo. Ese alguien que vive dentro de ti es la persona que yo realmente deseo conocer...

Por esa razón, ahora mismo estoy a tu lado, en tu mundo, hablando con tus ojos para que tu voz te separe de la realidad, agradeciendo este pequeño periodo de tiempo durante el que me has prestado tu atención y la cual te devuelvo satisfecho.

Esa voz que ahora mismo está leyendo estas lineas es a quien quiero dedicar el esfuerzo de estar aquí hablando, es a quien quiero hacer comprender que algún día podría ocurrir que nos sentemos juntos a ver las estrellas diciendo lo que sentimos sin mediar palabra...

[#376] "Si me nombras desaparezco", ¿Quien soy?
El Silencio

Agonia...

sábado, 19 de febrero de 2011





En una noche oscura, caminando entre la bruma,
Solo logro distinguir, el reflejo de la luna.

Los árboles se agitan por la brisa de mis versos,
Mientras, yo recuerdo, la dulzura de sus besos.

Avanzo por un camino, con un cartel sobre el corazón,
“Damas y caballeros, cerrado por defunción”

Para mi ya no hay ni una pizca de esperanza,
Toda la que habia, se esfumó con elegancia.

El silencio es mi lenguaje,
El recuerdo mi tortura,
Estoy perdido en un paraje,
Solo y ciego, sin cordura.

Ahora solo me queda, el recuerdo venenoso,
De aquella a la que ame, sentimiento doloroso.

¿Quién soy yo sino aquel que hablaba de la luz y no de la oscuridad?

¿Quién soy yo sino aquel que vivía en los sueños ignorando la realidad?

Con mi triste alma marchita, arribo por fin al muelle,
Y arrodillado ante el barquero, le ruego que por favor me lleve.

Al lugar donde los sueños no existen,
Al lugar donde mueren las lagrimas,
Al lugar donde los besos se omiten,
Al lugar donde vagan las animas.

Caronte, el barquero, acepta mi decisión,
Mientras, yo subo a la barca, con una única obsesión.

Dejar de recordarla, sus labios, su olor…
Para así intentar olvidar, y no sentir este dolor.

Para mi no es fácil lo que acaba de ocurrir,
El corazón que ardía en llamas, se acaba de consumir.

Miedo es todo lo que encuentro a mi paso,
Al igual que la noche precede al ocaso.

Ojos mirando hacia el olvido,
Mente confusa, sin razón,
Ya es tarde, ya ha ocurrido,
He perdido el corazón…



[VII] "En el hombre de hojalata me he convertido,
Cierro los ojos…ella se ha ido"

Olvido...

domingo, 30 de enero de 2011




No se me dan bien los comienzos...

El cerebro es el órgano del cuerpo que menos sabemos usar, pero que mas frutos da. Es capaz de acordarse de la materia de un examen, y también tiene la capacidad de hacerlo olvidar al mes, es capaz de ayudarte a salir de situaciones airado con un comentario ingenioso, y también es capaz de hacer quedar de la peor manara posible con un comentario fuera de lugar, es capaz de que dependiendo de la persona, sea capaz de ganar amigos con extrema facilidad, pero también es capaz de hacerte perder todos tus amigos con extrema facilidad y, por supuesto, es capaz de hacerte enamorarte de la persona a la cual piensas, en ese momento que sera la única chica que ames en tu vida, y capaz de hacerla caer en el olvido para pasar a otra cosa...
No hay ningún otro órgano, que sea capaz de hacer tantas cosas tan opuestas, pero, y si te digo que no eres mas que una carcasa?
Si te digo, que no sirves para otra cosa, más que para mantener a algo que llevas dentro?
Pues no estaría mas lejos de la realidad no eres más que eso una carcasa, un recipiente para un organismo infinitamente mas poderoso que tu: El gen ADN.
No somos mas que simples maquinas utilizadas por ese vil ave carroñera que vive a expensas tuyo, a la cual no le importas lo mas mínimo, lo único que le importa es mantenerse dejar descendencia de si mismo, replicarse y mantenerse mas generaciones, algo de el tiene que prevalecer en el tiempo aunque sea una cachito insignificante, el tiene que seguir adelante. Tú no...

Por lo tanto, estamos condenados a caer en el olvido, y de ahí mi preocupación, si estamos condenados a caer en el olvido por que no hacemos algo?
Por que no luchamos por ser recordados?
Por que no luchamos por que se acuerden de nosotros hasta el fin de los tiempos?
Esa es mi pregunta y por ello, yo no quiero caer, yo quiero ser recordado, yo quiero que dentro de muchos cientos de años alguien pregunte por mi, y la gente sepa que no fui otra maquina de supervivencia que usaron los genes para mantener su estirpe.

Por ultimo lanzo unas preguntas al aire. Somos mecanismos usados para la supervivencia del gen, por lo que...
Que es el amor?
Es realmente un mecanismo para mantener al gen?
Por que una persona que crees que es la única que has amado al final acabas olvidándola?
Ese es realmente el quid de la cuestión...




Porque no seré un recipiente mas...

Amigos...

martes, 25 de enero de 2011



Me conoces mejor que nadie, sabes que siempre me cuesta empezar, pero en esta ocasión, todo es mas fácil.

No, en esta ocasión no te voy a aburrir con mis problemas o con mis opiniones, ni siquiera de mi forma de ver la vida. Esta entrada…te pertenece.

Apostaría cualquier cosa a que no tienes ni idea de lo que significas para mi y ni siquiera te habrás percatado de cómo has influido en mi, ayudándome a convertirme en quien soy ahora.

Precisamente por eso creo que era el momento de escribirte esto.
Necesito agradecértelo. Supongo que te preguntaras ¿el que?, es sencillo…todo.

Hemos pasado momentos inolvidables, recuerdo siempre la sensación que surgía dentro de mi de estar en un hogar cuando me encontraba sentado en el sofá de tu casa, mientras me mirabas con esa cara que nunca he visto ensombrecerse por la tristeza.

Esos largos paseos bajo las estrellas hablando de temas que nunca pensé que podría hablar con nadie, o incluso vagando por un pueblo de noche y “desorientados” preguntándole a gente que no conocíamos a donde teníamos que ir, cantando a pleno pulmón por las calles sin importarnos la gente que pasaba, esas quedadas con las que yo ya estaba feliz solo por pasar un rato contigo.

El caso es que siempre que he estado contigo has conseguido cegarme con una alegría, que nunca había visto en nadie, que cuando tenias un problema lo intentabas ocultar para que tus amigos no sufrieran. ¿Pero sabes que te digo?... no lo hagas…porque te lo debo.

Siento profundamente lo que has tenido que aguantar por mi culpa, lo que te he hecho pasar. El echo de que me guarde todos mis problemas para después explotar en una marea de sentimientos descontrolados podría suponer un problema para muchas personas a la hora de entablar una amistad conmigo, pero contigo no fue así. Fuiste paciente conmigo, me animaste cuando lo necesitaba y siempre que estaba destrozado estabas ahí para ayudar a recomponerme de los golpes que me daba la vida.

Y todo sin pedir nada a cambio… únicamente mi amistad. Eres una de las personas mas especiales que existen para mi y si alguna vez has soñado con hacer algo grande, descuida que ya lo has hecho.
Has cambiado por completo la vida de una persona…
Has cambiado mi vida.


[VII] " Tu sonrisa es el sol que alumbra mi camino"

Inexistència...

domingo, 23 de enero de 2011


Estava tranquil•lament sentat amb els meus amics col•laborant vagament en una conversa com les de sempre, de que si haviem de quedar per fer tal cosa el cap de setmana que ve i que si tal persona estava rara últimament.

Com de costum jo feia els comentaris graciosos o els que fregaven lleugerament el mal gust, deixant a part l’incomprensió que sempre ha existit cap al meu humor macabre.
Vaig parar de parlar ràpidament per evitar discussions i em vaig mantenir lluny de la conversa al llarg d’un curtet periode de temps en el que no hi existia necessitat de que parlara, ja que es desviaba dels meus interessos.

Vaig eixir de la conversa al observar que la meua opinió ja no era necesaria. Aní a donar un xicotet passeig al voltant del lloc on es trobavem.
M'acomodí en un banc i vaig esbufejar per expulsar un poc d'aire carregat que sentia al pit, i de sobte...

Deixí d'escoltar durant un instant...
Em vaig tancar en mi mateix per trobar-me...
I de sobte... !!Vaig despertar!!

Vaig mirar amb tristesa al meu voltant intentant recordar nostàlgicament quan va ser l'última vegada que no vaig estar somnàmbul, intentant calcular quant de temps feia que no era realment jo.

Feia tant de temps que no gaudia del dolç tacte de la lògica i de l'amarg regust de la realitat passant suaument per la meua ment. Trobava a faltar aquest aire trist que em recorre per tot el meu ser i fa que els meus pensaments ballen en la foscor.

Per al meu desgrat, semblava ser que mentre jo estava tornant en mi la gent em reclamava preguntant-me perquè estava tan callat. Vaig esquivar els seus comentaris amb un "no passa res, estava mirant una cosa" i em reincorporí en la conversa per escoltar, però aquesta vegada no per participar, més bé per adonar-me que no entenia que feia realment allí parlant amb persones que no m’antenien...

Va anar passant la nit i fluint els successos, el temps seguia el seu curs sense detenir-se i el vent bressolava el meu pèl. Encara que intentava amagar-ho, la meua mirada delatava el meu estat d'ànim. No és que en eixe moment estiguera trist o content, simplement era com si la meua personalitat s’haguera mort.

No varen tardar a preocupar-se i preguntar-me si estava enfadat per alguna cosa, i els vaig contestar amb educación que no em passava res, que podien tranquil•litzar-se, que continuaren amb les seues coses, que jo tornaria en un moment...

Em vaig alçar suaument del banc i vaig estirar les meues cames que em demanaven a crits que les deixara ser lliures durant una nit.

Vaig mirar en quina direcció fluïa el vent i em vaig disposar a caminar amb el mateix sentit que ell. Vaig deixar que el meu cos manara sobre mi i em vaig amagar càlidament en la meua ment on poder parlar amb tranquil•litat.

Els meus peus i les meues cames es varen aliar per escapar de mi mateix i varen prendre el seu propi rumb, buscant els carrers més foscos i més gelats.

Amb un to agradable i una actitud afable vaig començar a discutir amb mi mateix, necessitava tornar a parlar amb algú que tinguera la capacitat d’entendre’m…

La conversa va ser molt fluïda, mai se'ns acabaven els temes dels quals parlar, i sempre teníem alguna discussió en la qual expressar les nostres opinions. Donava gust discutir d'aquesta manera, enèrgica però cordialment, sense faltar-nos al respecte, però dient el que pensàvem.

Em vaig despreocupar de tot i em vaig quedar submergit completament en la conversa, feia temps que necessitava esplaiar-me. A poc a poc vaig deixar d'adonar-me què direccions prenien els meus peus. Així, aprofitant que no ens adonàvem, el menyspreable pas del temps va aprofitar per fer-nos una de les seues bromes macabres...

Quan varem voler adonar-se havien passat hores sense haver-nos donat compte. Instintivament vaig agafar el meu mòbil per trobar-me tres trucades perdudes, borinot de mi no recordava que l’havia deixat en silenci feia poc...

Em vaig disculpar amb la meua ment i li vaig dir que ja parlaríem un altre dia, que ja era massa tard i m'havia d'anar. Va insistir un parell de vegades i es va oferir a acompanyar-me, però finalment li vaig convèncer que no era necessari, que no havia de preocupar-se per mi.

Em vaig allunyar ràpidament mentre em despedia i prometíem que tornaríem a veure'ns, esperavem que la pròxima vegada poguérem parlar més llargament.

Vaig demanar a les meues cames que treballaren un poquet i que em feren tornar prompte. Com era d'esperar al principi es varen queixar però finalment varen accedir a portar-me el més prompte possible.

Vaig buscar amb interes, però no vaig tardar molt en sentir rises que provenien d'en doblegar la cantonada. Les vaig reconèixer al moment…
Vaig saludar a tots i em vaig disculpar amb un sincer somriure. Feia temps que no sabien de mi, creien que m'havia anat a casa.

Els vaig dir que m’havia trobat amb un vell amic al que feia temps que no veia, que havíem estat parlant més del compte i que no varem tenir cura del temps que parlarem. No els mentia, era cert, feia molt de temps que no parlava amb ell.

Com era d'esperar em varen preguntar qui era i jo els vaig contestar que era algú que sempre han tingut al costat però a qui mai s'havien preocupat de conèixer.

Tots em varen mirar desconcertats i després de mofarse lleugerament varen tornar a la seua conversa anterior.

Em vaig incorporar de nou i abans de tornar a la meua letàrgia em vaig dir a mi mateix en veu baixa: "Bona nit…"

[#376] La falç de la lluna en l'estora de la foscor, forada el firmament perque les estreles ploren de dolor...

Principios...

domingo, 9 de enero de 2011



Hmmmm...
Así que estas aquí. Era de esperar que no pudieras resistir la tentación. Después de todo ¿No fue la tentación la que no pudo resistirse a ti?

Bueno, eso es lo de menos, estamos aquí por que nos apetecía charlar en este peculiar diálogo monopolizado en donde solo hablo yo y tu te guardas tus predecibles comentarios. Pero tu debes cuestionar todo cuanto exponga, solo de ahí conseguirás las respuestas....

¿Estamos aquí para resolver dudas, o para que las dudas nos resuelvan a nosotros?
Quien sabe, el tiempo nos lo dirá. El determinará el resultado de este pequeño enfrentamiento en donde luchareis para ver quien es mas egoísta...

Si para poder alcanzar la felicidad tuvieras que aplastar, matar, asesinar y aniquilar a aquellos que interfieren en tu camino ¿Seria una felicidad feliz?
¿Una felicidad merecida? ¿O quizá robada? ¿O mas bien inmerecida?
Tu sabrás, la respuesta no la tengo ni yo ni nadie, solo se que hay que luchar y que el concepto "luchar" desemboca muchas veces en hacer daño a otros.

¿Te dejarías la piel por cumplir los sueños de otras personas? ¿Sacrificarías días y días por alguien para recibir una mera sonrisa?
Y si finalmente es así... ¿Por que?
¿Por quedar bien? ¿Para que te halaguen por tus esfuerzos? ¿Para sentirte realizado?
¿Para demostrar que querer es poder? ¿Para ganar confianza? ¿Por amor? ¿Amistad?

No se cual será tu respuesta, lo más probable es que pienses "Depende de la persona y la situación"
No voy a decir que no, pero...

¿A caso no sientes una extraña felicidad cuando haces feliz a otro?
Y si es así ¿De donde proviene? ¿De la felicidad ajena? ¿Del presente inminente que recibirás? ¿Del "hoy por ti, mañana por mi"? ¿De querer demostrar tu bondad?
¿O a caso solo lo haces por obligación? ¿Por instinto como respuesta al que dirán? ¿Por sentirte mejor contigo mismo? ¿Por saber que tienes una utilidad?

No tengo ni la más remota idea, cada uno tiene su respuesta. Pero es así, el sentimiento de la bondad nos arropa ya sea interesado o desinteresado.
Pero...
Si pretendes demostrar que eres buena persona significa que tu ya sabes que lo eres.
Entonces, si ya eres buena persona ¿Porque demostrarlo...?

La respuesta a esta pregunta es simple. Quienes buscan demostrar que son buenas personas hacen esto por que no están seguros de serlo. Al igual que con la inteligencia muchos buscan el halago de sus proezas, quieren saber si es verdad lo que creen de ellos mismos, quieren estar seguros de lo que son...

Es curioso, por que finalmente aquellos que intentan ser buenos o espabilados en momentos puntuales muestran una clara diferencia de personalidad, como si hubieran cambiado para bien, pero se puede ver perfectamente como aumenta su inseguridad.

Querer mejorar como persona tiene que nacer de un sentimiento sincero, de la humildad y de una nueva concepción de tu entorno. No busques el cambio solo por las apariencias y lo que puedan decir,

[#376] Únicamente conseguirás encontrar a un desconocido frente al espejo...

Escarcha...


"Seas quien seas, pienses lo que pienses y sepas lo que sepas...
¿Eres lo que piensas o piensas lo que eres?
¿Sabes lo que eres o eres lo que sabes?
¿Piensas lo que sabes o sabes lo que piensas?
"

Espero que comprendas mi pequeño vicio a la escritura, mi dulce droga donde puedo expresarme con total libertad y en donde mi única limitación es mi condición humana.

El tiempo que nos separa va menguando con el paso de los abrazos, días de silencio que irán desapareciendo lentamente, nubarrones y tormentas de inseguridad que el viento ira barriendo con soplidos de confianza.

Años de silencio vagando por la calles de la felicidad, viejos barrios olvidados de mi alma en donde las farolas dejaron de irradiar esperanza para solo ofrecer luz, luz que produce sombras, y sombras que producen vació y oscuridad. La ciudad sin nombre en donde la paz y el sosiego reinaban sobre una vida apacible y apagada.

Pero, como era de imaginar, y gracias a ti, los motores del caos vuelven a funcionar. Estos pequeños mecanismos alimentados por la ilusión que crece día tras día, mi sístole y mi diástole reviven de entre los escombros para dar color a esta gran metrópolis de ajetreo constante.

La felicidad y un viejo optimismo olvidado se propagan por mis arterias a velocidades vertiginosas, destruyendo todo mal que tocan para mantenerme silvando alegremente por todo camino largo y oscuro que frecuente.

Soy la persona más afortunada del mundo. Se que en este preciso instante estarás pensando que soy un exagerado, pero la sensación que en estos momentos me arropa y me da calor es el simple pensamiento de estar a tu lado.

Tengo miedo. No se hasta cuando podré sobrevivir bajo la sombra de alguien tan sumamente especial como tu, como alguien tan tristemente prescindible como yo podrá soportar el mero hecho de tu presencia. Mientras hablo para que tu timidez no se sienta incomoda soy yo quien realmente no tiene valor para funcionar, todos mis engranajes se detienen y no consiguen girar con coherencia.

Creo que esto es una broma pesada, un sueño del que tarde o temprano me tendré que despertar. Ahora, mientras todo mi ser sigue estupefacto ante tales acontecimientos, la superficie que me conforma y se comunica con el mundo exterior intenta seguir a tu lado pero sin llegar a articular nada inteligible, proyectando una voz entrecortada que se desmaya lentamente.

La ilusión que siento no es siquiera cuantizable, no se le puede dar un formato comprensible el cual podamos traducir a palabras. Es en este preciso instante en donde me cuestiono mi posición y me pregunto ¿Donde esta la trampa y el cartón?

Pasando ahora por el sentido material, como no, todo hay que decirlo, creo que todavía no me he detenido a contemplar lo que tengo delante.
Te voy a ser sincero: No eres guapa. Ni en broma eres bella, y mucho menos preciosa. La única definición que podría llegar si quiera a rozarte sería esplendida, perfecta en todo cuanto conforma tu aleatoria baremación en donde defectos y cualidades han dado lugar a una persona que merece más de lo que le podría ofrecer en tres vidas de esfuerzo y dedicación.

Puede ser que me este excediendo, pero, no puedo evitar el sentirme alegre. Mi cabeza es martilleada incesablemente con la misma imagen una y otra vez, sin descanso, sin darme cuartel alguno y sin ofrecerme respiro entre ilusión e ilusión.

Quiero pedirte disculpas por adelantado. Lo más probable es que todavía te estés cuestionando si todo cuanto digo será verdad, pero es normal, incluso yo no alcanzo a comprender que hago yo aquí a tu lado contándote todo esto como si de mi psicólogo se tratara, pero bueno, me alegro de poder disfrutar de este pequeño rato hablando contigo sincera e indirectamente...

Me alegro de tenerte cerca, y de todo cuanto tu significas para mi...

[#376] Pesos del pasado que trás ser soltados aligeran mi presente y despejan mi futuro... No es arrepentimiento, es la añoranza de aquello que nunca sucedió...

Seguir...

lunes, 20 de diciembre de 2010

Edward Scissorhands - Theme

Sinceramente, y empezando sin mentiras, siempre he resultado ser de ese tipo de personas que ignoran los sentimientos y las verdaderas promesas que les llegan hasta el corazón.

Por muy penetrante y cálida que me resulte esa sensación en mi pecho siempre termino por arrancarla, dejando una cicatriz invisible que comprende todo cuanto pudiera haber conseguido, una herida forjada por miedo al día en que ese calor tenía que desaparecer del mismo modo en que la vida nos será arrebatada.

Transitando el camino de la ignorancia del corazón. Negarle sin piedad a uno mismo que la ingenuidad y la ilusión son enemigos que van de la mano, uno a la par con el otro, buscando ese momento de luz y color para que el cielo se oscurezca...

La razón por la que sigo es por tener un lugar sobre el que pisar, un combustible o una especie de droga que me quema por dentro y que me obliga a respirar, haciéndome desprender calor y abundantes sonrisas para terminar helado por dentro.

Solo pretendo desear con la voz alzada para que todo siga girando como corresponde, para que todos esos pequeños engranajes sigan con su tic tac eterno, retumbando furtivamente y sin descanso, hacia el interior de este tronco vacio que germinó hace décadas sobre mi alma...

Nunca he conseguido eso a lo que normalmente llaman "tu sueño", esa meta o deseo que todos aguardan ansiosos y por la que luchan aferrándose con toda su esperanza. Continuo mi camino sabiendo que nunca tengo una meta clara y de la cual deba sentirme orgulloso, ninguna lucha en la que realmente me importe el resultado...

En mi tierna infancia todavía quedaba algo de esa ilusión que te hacia avanzar empujoncito a empujoncito, un paso detrás de otro pensando que seguir acabaría por brindarte algo por tus esfuerzos.

Pero con el tiempo uno va perdiendo esa ilusión e ingenuidad genuinas de la infancia para obsequiarnos con esa incertidumbre que nos arropa día tras día, y que crece a cada paso que damos.

Poco a poco uno va soltando deseos y metas que estaba decidido a cumplir, pero, seguimos avanzando y... ¿Con que nos topamos?
Con que esas metas han quedado demasiado atrás, que es demasiado tarde para seguir luchando y hay que aceptar la derrota.

Por desgracia sigo aquí, deseando aferrarme a estrellas lejanas que ellos acarician en sus sueños y que yo solo observo desde la Tierra...

De este modo sigue tu camino. Se desprende en cada promesa una ilusión, un granito de esperanza de cada puñado de arena del castillo de nuestros sueños, nuestro palacio infantil a la orilla del mar...

[#376] Frente al mar azul contemplando el naufragio del velero de la esperanza...

Nimiedad...

jueves, 16 de diciembre de 2010



A todos en algún momento de nuestra vida se nos plantea una extraña situación que parece ínfima o incluso absurda, una especie de momento fugaz en el que no acabas de entender que esta ocurriendo ni que te empuja a pensar o actuar.

No sabes que relevancia tiene ni que significado encierra, no terminas si quiera de entender si es una especie de presagio o algún tipo de predicción de un incierto futuro.

Visiones, pensamientos, melodías, actitudes, viejos recuerdos inoportunos...
Todos ellos nos otorgan esa pizca de incertidumbre que necesitamos para vivir, ese amor por el misterio y el suspense. Esa tentación de imaginar sin realmente saber, poblarse de dulces ilusiones o de amargos temores mientras desconocemos el qué ocurrirá.

A todos nos pasa alguna vez, y una de ellas no terminé por entenderla...

Eran las doce menos cuarto de la noche. Hacia frió, mucho frió, y yo todavía estaba al lado de la vía caminando para irme a casa. Volvía de estar con unos amigos y me había ido antes de que vinieran a recoger a nadie.

De haber querido hubiera tenido la oportunidad de que me llevaran, pero algo me incitó a volver a pie aquella noche, y no acababa de entender muy bien el que.

Hacia poco que había abandonado la calle paralela a la vía. Acababa de internarme en las calles largas y sombrías en donde cada muchos pasos habitaba una triste y solitaria farola, como si con su tenue luz me invitara a hacerle compañía, a transmitirle calor y confianza.
Pero a cada paso que daba más me alejaba de la luz anterior para acabar bajo el cobijo de la siguiente, y así sucesivamente, avanzando en silencio.

Estaba andando con la cabeza baja y las manos en los bolsillos cuando de pronto sentí como algo rodaba por el asfalto después de haberle atestado un pequeño puntapié.
Me agaché a mirar para descubrir que era una triste piedra que no mediría más de dos centímetros de diámetro. Una simple y vulgar piedra cubierta de tierra, un pedazito de roca perdida y extraviada, alejada de todo menester excepto rodar sin rumbo...

Apartando la vista y cambiando de pensamiento me levanté lentamente y me dispuse a caminar. Pero, nada más dar el primer paso, sin yo decidirlo si quiera, mi pierna izquierda terminó por patear la misera piedrecilla haciéndola así rodar varios metros ante mi.

Avancé de nuevo y volví a hacerla rodar por la calle oscura. Una patada detrás de otra, sin descanso, sin entender el porque estoy aquí haciendo algo tan irrelevante.

-Estoy chutando alegremente una inútil piedra mientras todo lo demás requiere de una solución -Pienso en voz alta- ¿Que demonios estoy haciendo...?

Pero esa noche no quise pensar. Solo quise seguir caminando, más y más, mientras a mi lado una triste y vieja piedrecilla rodaba sin descanso.

Al principio no me importaba chutar fuerte y perderla de vista, me era indiferente lo que le ocurriera. Pero según como más caminaba mayor era mi interés hacia mis pasos, más centraba mi atención en hacer rodar la piedra hacia un lado o hacia a otro, terminando por preocuparme de si podía deslizarse por una rendija hacia las alcantarillas.

Sin darme cuenta llegue a una calle oscura. No se veía bien el suelo y la piedrecilla no se encontraba al alcance de mi vista en tal oscuridad. Sin detenerme busqué la piedrecilla con la mirada, pero no hubo resultado, yo seguía andando en dirección hacia mi casa.

Pero fue entonces cuando me di la vuelta y me agaché para buscarla. Estaba agachado buscando una maldita piedra que habría podido sustituir por cualquier otra, estaba quieto en medio de una calle mirando hacia el suelo como un idiota.

Finalmente apareció escondida entre unas hojas secas del borde de la calzada. Un extraño sentimiento de felicidad se apoderó de mi, me sentía dicharachero por el mero hecho de recuperar algo tan tristemente insignificante.

Sin haber escarmentado dejé de nuevo la piedra en el suelo y seguí caminando junto a ella, a través de la oscuridad y el frió de la noche.
Varias veces más volví a perderla de vista, pero finalmente la recuperaba de nuevo.

Pero como todos sabemos, llega un punto en el que de tanto estirar del hilo finalmente acaba por romperse...

Nada más llegar a la calle paralela a mi casa, justo cuando por mi mente se cruzó el pensamiento de recoger la piedrecilla para quedármela como recuerdo, no la encontraba por ningun sitio.

Me agaché, revise la calle palmo a palmo, miré desde todos los ángulos que pude, pero finalmente no la encontre.

Nunca entenderé el porque de toda esta absurda e infima historia, en la que terminas por encariñarte de algo que carece de valor para que posteriormente desaparezca.

Se que es una tonteria sin sentido que le haya dado relevancia como hecho, pero algo me empuja a pensar en cual puede ser su verdadero significado, y sinceramente, todo cuanto este pensamiento para mi abarca, no me presagia nada bueno...

[#376] Inconsciencia consciente del inconsciente subconsciente...

Unidad...

lunes, 13 de diciembre de 2010

Centésima entrada...

Quien sabe, quizá algún día esta entrada llegue a completarse...

Epílogo...

sábado, 6 de noviembre de 2010



Buff, esta entrada va a ser confusa, así que si eres un emo que se mete todas la semana para ver que dicen esta panda de locos, y no tarados lárgate, y si te has metido por que me conoces o cres conocerme para ver mis (perdón por la expresión) pajas mentales apaga el ordenador date un paseo y piénsate que ganas cotilleando y chismorreando sobre mi, ya que no he sido yo el que ha decidido que este blog sea tan "mediatico".

Hoy, hace un año, se suponía que esta entrada, o más bien la que viene, era la 100 y deviamos hacer la entrada de las entradas, una en la que intervinieramos los 5 y me encuentro con esto:

-Uno esta cada vez mas encerrado en si mismo con sus rarezas más que respetables, y desde mi punto de vista no sé con que intención, si con el afán de llamar la atención, si con la intención de alejarse de los demás pero poco a poco deseando golpear al primer payaso que se le cruce.

-Otro, para mi el más racional y del que nunca te esperaras una puñalada (y a dia de hoy sé que nunca lo hará) nuevamente ha triunfado, otra vez, pero a cambio de abandonar a los que, en teoría, siempre van ha estar ahí, en economía esto se llama "coste de oportunidad, y aún que siga respetandole y preparado para que cuando me necesite yo estar allí, me ha decepcionado, odio sentirme así y ojalá no hubiese pasado nada, pero ha pasado y no soy, perdón, somos nadie ni si quiera para comentarlo.

-El más nuevo, bueno no se que decir exactamente, pero en verano tuvo un "subidon" de autoestima y felicidad, y ahora se ha desvanecido, esta contento en todos los aspectos, segun el, y al parecer su vida es bastante buena en todos los sentidos, pero ni su cara ni sus ojos dicen eso.

-El mas joven, bueno, creo que és el único que esta más contento que hace un año, esta noche el yo y el nombrado anteriormente nos hemos subido a un edificio emblematico para nosotros, a cada cual por un motivo, pero no mentiria al decir que hace un año todo nació en lo más alto de este edificio desde el que pase lo que pase, el mundo esta bajo nuestros pies.

Segun esta persona, su vida empezó hace ahora un año y medio, justo en ese edificio, atraves de uina tragedia, y a raiz de ese momento empezó a conocernos a todos y hacerse un nombre, realmente creo que ha sido la unica persona a la que he envidiado, odiado, admirado, y respetado a la vez, me ha aportado mucho, pero con cariño, cabrón esta noche me has amargado.

Y digo esto por que ahí arriba, aún que las estrellas eran las unicas que estaban por encima mío, me he sentido rabioso, he tenido ganas de bajarme al piso de abajo y dejar que mis nudillos ya morados, y creedme cunado digo que no me siento orgulloso de esto, hablaran con el pilar de cemento. Antes, con el frío en la cara, y ahora, a las 5 y 10 de la madrugada y con el aliento que me apesta a café rebobino un año y... QUE?! Si se supone que esta etapa es la más feliz de mi vida? Que todo lo bueno debe pasar ahora? Y un HUEVO!! Llevo un año pensando que las cosas irán mejor, pero cada vez cuestiono a mis amistades de una forma distinta, siento el rechazo de quienes deberian ser amigos y el agobio de quienes rechazo, y en cuanto al tema amoroso, tenia en mi mano lo que para mi era un capricho, lo tenía todo bajo control, pero fuí impulsivo y el Duo Kie me tentó, a cambió de hacer las cosas mál he tenido 2 meses de tardes rabiosas por imbecil, pero lo peor de todo es que he tropezado con la misma piedra, del mismo modo 2 veces.

La verdad, es que todos estamos cada día mas agresivos, cada día con un poquito más de ganas de ser unos cabrones y soltar un poco de adrenalina y perder el control sobre alguien, que eso pase, muy a mi pesar lo dudo, pero si sirve de adevertencia todos tenemos fijación con uno en comun, aparte de mas gente de nuestro entorno, supongo que la vida pondrá a cada uno en su sitio, y si mi sitio es este, algo muy malo habre hecho, pero bueno, arrepentirme de mis actos no sirve de nada, y de hecho no me arepiento de NADA.

.·º...Revolución...Actitud...Poesía...º·.

Disfraces...

viernes, 1 de octubre de 2010



Envuelto en mi locura me aparto del resto para poder respirar sin prejuicios ni malos pensamientos, simplemente me aparto he intento no interrumpir los dolores de cabeza que acarrean las complejas vidas de los demás.

Solamente me distancio, por voluntad propia, dejando una extraña duda suspendida en el aire, una serie de preguntas a las que no todos sabemos dar respuesta, siendo incluso detalles de nuestra vida cotidiana en los cuales no depositamos la atención que realmente merecen.

La pregunta que todos tenemos es...

¿Cuales?
¿Que preguntas?
¿A que se refieren exactamente?

La siguiente pregunta es...
¿Realmente esto es real o solo intento generar atención mediante un concepto abstracto?
¿Intento generar intriga mediante el silencio?

La verdad es que ni yo si quiera lo se, no acabo de entender este funcionamiento en el cual solo se busca la forma de generar una intriga progresiva y finalmente, sin todavía haber entendido todos los ingredientes que conforman este pastel, se muestra la guinda que será depositada sobre esta estructura, y finalmente el pastel en su totalidad.

Sin haber explicado su sabor, sus componentes y todo cuanto conforma a su creación, solo se te muestra un resultado del cual no sabes nada, simple y llanamente sabes que esta ahí, como si intentarán ponerte miel en los labios para imaginar una cosa irreal.

Ni yo siquiera acabo de comprender el por que de este asunto, es más, parece que este haciendo exactamente lo que explico, hablar como si desde un principio tuviéramos que comprender de lo que estoy hablando, hacer que te sientas idiota ante tantas explicaciones sin comprensión.

Pues, perdón por hacerlo, pero exactamente la respuesta a esa pregunta cotidiana es este mismo hecho. Hablar de este modo...

Pero ¿Por que...?

¿Por que la intriga?
¿Que necesidad hay de mantener en vilo a aquellos que se preocupan de nosotros?
¿De que sirve hacerse el interesante cuando sabes que las contestaciones serán falsas? ¿Sirven de algo esos elogios?

Solo recibimos halagos banales con carencia de sentimiento que solo buscan una falsa amistad. Un día a día en el que todos estamos envueltos, o mas bien en donde estamos metidos hasta el fondo, un lodazal en el que no nos damos cuenta que nos encontramos.

Pero sigues incansablemente, callendo sin remedio en este circulo vivioso en el que hablamos de lo que no importa, de la cotidianidad de nuestras tristes vidas.

La conclusión es simple, en mi opinión:
No entiendo a aquellos que critican el mentir mientras los muy despreciables se preocupan en actuar.

Se pasan el dia siendo quienes no son para despues acabar perdidos entre sus propios papeles, sin recordar que actuación ejecutar ante cada uno. Tergiversando la ya absurda realidad...

[#376] Critican la careta dejando puesto el disfraz...

Desde el 16-2-2010 a las 21:56 Contadores Web
Silencestones.blogspot.com/ Contador Web
Whereistherose.blogspot.com/ Contadores Web

Gedoxis ©